آزادی برای ایران

احضار مجدد هادی منتخبی به کميته انضباطی

2005-06-29T11:48:00.000+04:30

هادی منتخبی دانشجوی سال چهارم رشته کامپيوتر دانشگاه اصفهان و از اعضای سابق انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه اصفهان، بار ديگر به کميته انضباطی اين دانشگاه احضار شد.
وی در تاريخ 1/4/84 دو احضاريه جديد از کميته انضباطی دانشجويان دانشگاه اصفهان به تاريخ های 28/2/84 و 25/3/84 دريافت نمود که از او خواسته شده بود برای پاره ای توضيحات به کميته انضباطی مراجعه نمايد. او روز شنبه 4/4/84 در محل کميته انضباطی دانشجويان حاضر شد و موارد اتهامی به وی ابلاغ گرديد. برخی موارد اتهامی عبارتند از: حضور فعال در تجمعات و ميتينگ های قبل از انتخابات، انتشار بيانيه غيرقانونی و فاقد مهر و امضای انجمن اسلامی دانشجويان مبنی بر تحريم انتخابات، توهين و هتاکی به مسئولين دانشگاه و ...
شايان ذکر است که برای هيچ يک از موارد اتهامی به اين دانشجو, مستند قانونی ارائه نگرديده است.
نکته قابل توجه آن است که اين دانشجو در نيمسال جاری تحصيلی بنا به حکم کميته انضباطی دانشجويان محروم از تحصيل می باشد، بنابراين در اين نيمسال دانشجوی دانشگاه اصفهان به شمار نمی رود و جالب اينجاست که در زمانی که وی دانشجو به حساب نمی آيد از سوی کميته انضباطی دانشجويان برايش احضاريه ارسال می گردد.
نکته قابل توجه ديگر آن که کميته انضباطی دانشجويان دانشگاه اصفهان سابقه برخورد طولانی با هادی منتخبی در طی دوران تحصيلش و به دليل فعاليت سياسی او در دانشگاه را دارد که با احکامی نظير محروميت از تحصيل، محروميت از کليه خدمات رفاهی دانشگاه از جمله خوابگاه، کمک هزينه و وام تحصيلی و ... همراه بوده است.

هادی منتخبی
شماره تماس: 09122187344
ايميل: HadiMontakhabi@Yahoo.com

دم خروس از زیر عبای آقای ابطحی هم بیرون آمد

2005-06-13T13:16:00.000+04:30

این آقای ابطحی مثل اینکه مردم رو احمق فرض کرده که داره جوانان را از امنیتی شدن اوضاع در صورت انتخاب نشدن آقای معین می ترسونه . اگر ایشان یادشون رفته که اکثر زندانیان سیاسی فعلی در دوران آقای خاتمی اصلاح طلب !!! دست گیر و شکنجه شده اند ما یادمون نرفته .

مدیار هنوز هم به جرم ابراز اندیشه در وب لاگ شخصی اش در زندانه . او هم که در دوران آقای خاتمی دستگیر و شکنجه و زندانی شده !!!

زهرا کاظمی را هم که در دوران ایشان در زندان به قتل رساندند . قتل های زنجیره ای هم که باز در دوران ایشان اتفاق افتاد و تازه ایشان شق القمر کرد و این قتل ها را افشا کرد ولی چه فایده که در دوران درخشان !!! آقای خاتمی قاتلان نه تنها آزادانه می گردند بلکه ارتقاع مقام هم گرفته اند !!! در عوض وکیل بازماندگان همین قربانیان قتل های زنجیره ای یعنی آقای ناصر زرافشان در زندان و تحت شکنجه هستند !!!

حمله به کوی دانشگاه هم که باز همچنین ... دانشجویانی که مورد حمله قرار گرفتند بعضا هنوز هم زندانی هستند !!! اما ضاربان آنها آزاد شدند !!! صد البته در دوران اصلاح طلبان و آقای خاتمی !!!

تعطیل فله ای مطبوعات هم که باز در دوران اصلاح طلبان و با پذیرش حکم حکومتی از جانب مجلس اصلاح طلب اتفاق افتاد !!!

آقای ابطحی مردم و بخصوص جوانان را از چه چیز می ترسونند ؟

اگر منظور ایشان اینه که اگر جناح مخالف اصلاحات پیروز بشه وضع از اینی هم که هست بدتر خواهد شد که باز در شرایط فعلی از نظر فشار افکار عمومی در داخل و خارج از کشور غیر ممکنه و تازه هیچ بعید هم نیست که محافظه کاران در صورت پیروزی از نظر آزادی های اجتماعی خیلی هم دست و دل بازتر از اصلاح طلب ها عمل کنند تا حداقل به این ترتیب جو داخل را کمی آرام نگهدارند .

به هر حال آقای ابطحی از زمانی که وب لاگ می نویسد خیلی سعی کرده بود که چهره ئی مردمی از خود ارائه دهد اما در این واپسین روزهای قبل از انتخابات ایشان هم چهره واقعی خودش را نتواننست پنهان کند چون به قول خود ایشان موقعیت حساس است و بسیار تعیین کننده برای بقای نظام !!!

ناگفته پیداست که جنگ جنگ قدرت است و بس !
آقای ابطحی و کلا اصلاح طلبان باید خیلی پیش از اینها این پند حافظ را گوشواره گوش می کردند که :

گر مسلمانی از این است که حافظ دارد

وای اگر از پس امروز بود فردائی

بيچاره آن ملتي که به قهرمان نياز داشته باشد!

2005-05-31T13:25:00.000+04:30

از آزادي گنجي بي نهايت خوشحالم. همين که اين پرمدعايان يه کمي سر مبارک رو خم کردند و حالا به هر بهانه اي که مي خواد باشه، به خواست ما تن دادند ، جاي خوشحاليه. عکسهاي زير امروز به دستم رسيده ؛ ديدنش خالي از لطف نيست:

2005-05-30T06:56:00.000+04:30

بمباران گوگلی برای کمک به آزادی اکبر گنجی

دوستان عزیز، برای کمک به راه‌اندازی یک بمباران گوگلی لطفا" کد زیر را در وب‌لاگ یا سایت‌تان وارد کنید.

<a href="http://www.rsf.org/article.php3?id_article=13356">Human Rights</a>

وقتی این کار رو کردید یک همچین چیزی خواهید دید:

Human Rights

تصميم تاريخی

2005-05-25T20:47:00.000+04:30

ساده انگارانه‌ترين و عوامانه‌ترين تحليل درباره‌ی ردصلاحيت ابتدايی معين و تاييد دوباره‌اش، اين است که آن را يک نوع بازی سياسی از طرف رژيم جمهوری اسلامی برای گرم شدن تنور انتخابات دانست. بازی سياسی‌ای که کليت نظام ( رهبر و جناح راست از يک طرف و مشارکت و اصلاح‌طلبان از طرف ديگر)‌ سر آن به توافق رسيده‌اند و معين بازيگر توانای آن بوده است.

اصولا تئوری توهم توطئه در ايران مشتريان پر و پا قرصی دارد. خيلی‌ها دوست دارند با ساده‌سازی بدون منطق و کودکانه‌ی مسائل، شرايط را به گونه‌ای تصوير کنند انگار که يک گروه و حلقه‌ی قدرتمند، منسجم و عاقل در راس نظام قرار دارد که همه چيز را به صورت دقيق برنامه‌ريزی می‌کند و مردم هم متوجه اين برنامه‌ريزی‌ها نمی‌شوند و هر بار گول سياست‌های اين گروه نخبه را می‌خورند! جملاتی مثل: « خاتمی هم از خودشان بود و هشت سال هوشمندانه سر مردم شيره ماليد.» در اين چند مدت اخير و « همه‌ی اين‌ها بازی است که مردم را پای صندوق‌های رای بکشانند.» در اين يکی دو روزه، ريشه در همين تفکر توهم توطئه دارد.

اما واقعيت اين است که معين وارد جريانی شد که شايد پيش‌بينی نمی‌کرد به اين‌جا بکشد. معين که در يک فضای کاملا سرد سياسی کانديداتوری‌اش را اعلام کرد،‌ در اظهارنظرها و وعده‌های انتخاباتی خود از همتای سابقش خاتمی پا را فراتر نهاد و با طرح موضوعات راديکالی چون امکان تغيیر بخش‌هايی از قانون اساسی، رعايت موازين حقوق بشر و ايجاد معاونت حقوق بشر، استفاده از نيروهای ملی‌ ـ مذهبی در کابينه، نپذیرفتن حکم حکومتی در صورت تصدی پست رياست‌جمهوری، بحث درباره‌ی حجاب و آزادی نوع پوشش و به نظرسنجی گذاشتن آن و ...عملا چهره‌ای آوانگارد از خود به نمايش گذاشت. اما به خاطر فضای سرد سياسی حاکم بر جامعه و جو بی‌اعتمادی مردم نسبت به اصلاح‌طلبان ــ که به واسطه‌ی عمل‌کرد هشت ساله‌ی ايشان به وجود آمده‌بود ــ کسی خيلی اين شعارها و وعده ها را جدی نگرفت و حتی نظرسنجی‌ها تا همين اواخر نشان از آرای پايين معين داشت.

صحبت‌های معين درپاره‌ای از موارد آن‌قدر خارج از محدوده‌ی گفتمان غالب در مجموعه‌ی نظام بود که بسياری از تحليلگران سياسی امکان پذيرش چنين خواسته‌هايی از طرف حکومت ايران را چيزی در حد صفر می‌دانستند و معتقد بودند احتمالا کانديدای مشارکت با اين تحليل که می‌داند در انتخابات رای نخواهد آورد؛ مسايلی را مطرح می‌کند که منجر به رد صلاحيتش شود تا خود و حزب متبوعش به صورتی آبرومندانه از عرصه‌ی انتخابات کناره‌گيری کند.

از طرفی شورای نگهبان که بدون شک نماينده‌ی قشری‌ترين و سنتی‌ترين طيف جناح راست به حساب می‌آيد؛ پس از جرياناتی که در انتخابات مجلس ششم به وجود آمد و فشاری که از طرف جريانات ارتودکسی مثل انصار حزب‌الله و ساير گروه‌های تندرو به شورای نگهبان به‌خاطر تاييد صلاحيت‌ها وارد شد؛ شمشير را از رو بست و در انتخابات مجلس هفتم نشان داد که ديگر به هيچ‌وجه نه خطر می‌کند و نه حاضر به تحمل هزينه‌ی کم‌ترين ريسکی است.

انتخابات مجلس هفتم که برگزار شد؛ ميزان مشارکت به کم‌ترين حد خود رسيد و تبعاتش گريبان‌گير نظام شد. طيف آينده‌نگرتر و عاقل‌تر نظام به اين نتيجه رسيد که در برهه‌ی فعلی که نظام در عرصه‌ی جهانی کاملا تحت فشار است؛ مشروعيت مردمی برای نظام از اهميت حياتی برخوردار است. به همين‌خاطر تصميم بر اين گرفته شد که معين حتی با وجود همه‌ی مخاطراتش پذيرفته شود.

استراتژی محافظه‌کاران در تايید صلاحيت معين را می‌توان در موارد زير جست‌و جو کرد:

ــ احتياج مبرم به مشروعيت مردمی برای نظام در شرايط فعلی و استفاده از هر ابزاری در اين جهت

ــ اختلاف انداختن بين گروه‌های مختلف اصلاح‌طلب
ــ به وجود آوردن يک چهره‌ی دموکراتيک حداقلی برای نظام و نمايش فراجناحی عمل‌ کردن رهبر
ــ جا انداختن مفهومی به نام حکم حکومتی و مجبور کردن اصلاح‌طلبان به پذيرفتن آن
ــ جلوگيری از اعتراضات بدنه‌ی دانشجويی گروه‌های اصلاح‌طلب در مورد رد صلاحيت کانديدايشان
از نظر محافظه‌کاران تايید صلاحيت معين خطر چندانی متوجه کليت نظام نمی‌کند زيرا اگر معين کانديداتوری را نپذيرد، به اين معنا است که وی و جبهه‌ی مشارکت بايد برای هميشه از دايره‌ی نظام خارج شوند و اين توجيه برای محافظه‌کاران به‌وجود خواهد آمد که معين و اصلاح‌طلبان چون برنامه‌ای برای اداره‌ی حکومت نداشتند مجبور به کناره‌گيری شدند وگرنه امکان فعاليت را نظام برای آن‌ها مهیا کرده بود.

و اما اگر معين هم‌چنان در عرصه‌ی انتخابات باقی بماند:

ــ عده‌ی زيادی از هواداران گروه‌های اصلاح‌طلب به خاطر پذيرش حکم حکومتی از طرف معين، نسبت به جريان اصلاح‌طلبی نااميد می‌شوند و جدای از ريزش نيروهای بدنه‌ی اصلاح‌طلبان، اقبال افکار عمومی نسبت به آن‌ها کاهش خواهد يافت.

ــ حکم حکومتی به عنوان يک ابزار موثر و کارا مشروعيت خواهد يافت.
ـ با توجه به فضای سياسی جامعه و نظرسنجی‌ها، معين به احتمال زياد رای لازم را برای ورود به کاخ رياست‌جمهوری نخواهد آورد.

حال در اين ميان، اين که شورای نگهبان ابتدا خودسرانه معين را رد صلاحيت کرد و بعد رهبر دخالت کرد، يا اين که رد صلاحيت اوليه و متعاقب آن نامه‌ی حداد عادل به رهبر و نامه‌ی رهبر به جنتی و بقيه‌ی داستان بر اساس يک سناريوی از پيش نوشته شد پيش رفت چندان مهم نيست، مهم اين است که:

جناح راست با تايید صلاحيت معين، عملا توپ را در زمين اصلاح‌طلبان انداخت و آن‌ها را در شرايط بحران قرار داد. معين و حزب متبوعش که خودشان را برای يک خداحافظی آبرومندانه و قرار گرفتن در جای‌گاه يک اپوزوسيون منتقد، آماده کرده بودند حالا در آستانه‌ی انتخاب يک تصميم بسيار مهم قرار گرفته‌اند: اين‌که با اين شرايط در انتخابات حاضر شوند يا نه.

2005-05-23T15:39:00.000+04:30

عادت کردیم - نوشته‌ ای از مسیح علی‌ نژاد

"عادت کردن" حس غريبي است که اين سال ها به طرز فجيعي گريبان ايرانيان را گرفته بي آنکه لحظه اي رهايشان کند.
به قتل هاي زنجيره اي عادت کرديم و عادت کرديم هزاران اعتراض به کشته شدن بي رحمانه نوانديشان کشور را ببينم و به همان اندازه عادت کرديم بي پاسخ گذاشتن و بي تفاوت گذاشتن از اين اعتراض ها را نيز ببينيم.
عادت کرديم موتورهاي حامل پيام توقيف روزنامه ها را در تحريريه روزنامه ها ببينيم وعادت کرديم فردايش هزاران فرياد و اعتراض به بستن فله اي مطبوعات را بشنويم، به همان اندازه عادت کرديم بي خيالي گرداندگان اصلي پروسه تعطيلي هاي مکرر روزنامه را نيز ببينيم.
عادت کرديم همفکران و همراهان اصلي رييس جمهور منتخب 22 ميليون مردم ايران را پاي ميز محاکمه و زندان و استيضاح ببينيم و فردايش هزاران اعتراض و انتقاد شديد الحن به اين روند را بشنويم و به همان اندازه بي خيالي و شانه بالا انداختن سنگ اندازان اصلي و موافقان به دادگاه و محکمه کشاندن نزديک ترين کسان رييس جمهوري را هم ببينيم.
عادت کرديم به احضاريه هاي مکرر اصحاب قلم و اهالي دانشگاه، اينکه فردا، هزاران اعتراض و شکوه و شکايت به بستن و زدن و دربند کشيدن را فرياد کنند و به همان اندازه عادت کرديم به نشنيدن فريادهاي معترضين عادت کرديم.
عادت کرديم به دنياي مجازي هم رحم نکنند و اهالي اينترنت و دنياي ديجيتالي را نيز بگيرند و ببرند و ببندند و به باز هم به بازتاب گسترده آن سخت عادت کرديم .
عادت کرديم شوراي نگهبان به جاي مردم، تصميم بگيرد و کانديداهاي انتخابات هاي مکرر را آنچنان قلع و قمع کند که ديگر جايي براي انتخاب نماند، عادت کرديم فردا بازتاب اعتراضات به رد صلاحيت هاي گسترده را ببينيم که البته باز هم به همان اندازه عادت کرديم که بي خيالي جنتي و اعوان و انصارش در شوراي نگهبان را نيز ببينيم.
عادت کرديم که هر روز بحراني را در گوشه اي از کشور پديد آورند و عادت کرديم که عده اي بر اين بحران تند و تند فرياد کشند و اعتراض کنند و عده اي پنبه در گوش، کار خويش پيش ببرند، بي آنکه آب از آب تکان بخورد.
عادت کرديم که ببينيم روزنامه هاي زنجيره اي برنگردند و اکبر گنجي در زندان بماند، عادت کرديم که مردم هر روز از پاي صندوق هاي راي بيشتر فاصله بگيرند و برنگردند. به مجلس هفتم عادت کرديم، به شوراي شهر عادت کرديم به همان اندازه که عادت کرديم هر روز فحش بخوريم، ، کتک بخوريم، حذف شويم، تحقير شويم، بترسيم.
امروز دوم خرداد است نه ماشين ها گل و ربان زده اند و نه راي اولي ها فرياد شور و شوق و شعف سرداده اند و نه 22 ميليون ملت خوشحال هستند.
اما ياد گرفتيم،‌‏ عادت کنيم گوشه اي از تحريريه بنشينيم و در مدح و مزمت اقدام انقلابي شوراي نگهبان، که باز هم جاي ملت تصميم گرفت و کانديداها را يکي پس از ديگري قلع و قمع کرد، مصاحبه بگيريم، آخر اين ملت هم عادت کرد؛ امروز فرياد اعتراض به رد صلاحيت ها را بشنود و فردا نشنيدن اين صدا را ببيند، بي آنکه آب از آب تکون بخورد.
امروز دوم خرداد است و هشت سال از حماسه دوم خرداد و رياست خاتمي بر جمهوري کشور گذشت، او هم عادت کرد که انتخابات مسله دار برگزار کند به همان اندازه که نيمي از جمعيت کشور عادت کردند که بي تفاوتي، بي خيالي، دلسردي، دلزدگي و اينکه ياس حديث مکرر زندگي شان باشد.
مقصر کيست؟

بايد از اکبر گنجي دفاع کرد، رضا معيني

2005-05-21T19:53:00.000+04:30

من به نام مبارزه با فراموشي از او دفاع مي کنم، فقط برای انجام وظيفه ام، تا فراموشي چيره نشود. فراموشي مادر سکوت است. فراموشي ست که ما را به مرز انتخاب برای گزينش "جاني اصلح" کشانده است

کمال رفعتي صفا در شعری و در سوگ هزاران زنداني به دار آويخته گفته بود:

به باغ های دزد زده مي مانيم!
قبول کنيد
در روزگار رگبار
اندوه ميوه ای که بر شاخه مي ماند
از اندوه ميوه ای که بر زير چکمه له مي شود
هيچ کمتر نيست.

نمي دانم چرا اين شعر به ذهنم آمد، بهتر بود همان شعر نمي دانم کدام شاعر آلماني را مي نوشتم، همان که بارها آن را شنيده ايم. چرا مي گويم شنيده ايم؟ که نه تجربه کرده ايم، ديده ايم. همان شعر که مي گويد:
اول آمدند و کمونيست ها بردند
من حرفي نزدم، چون کمونيست نبودم
بعد آمدند سوسيال دمکرات ها بردند باز هم من چيزی نگفتم چون سوسيال دمکرات نبودم
و همين گونه مثل تاريخ خود ما "بردن ها" ادامه پيدا مي کنند، تا آخر که "او" را مي برند و ديگر کسي نيست تا حرفي بزند. ما از خردادها فاصله گرفته ايم و چند مرداد و شهريور پر خون و مرگ را هم پشت سر داريم. اما هنوز وقتي که کسي را مي برند و ما با او هم عقيده نيستيم حرفي نمي زنيم. نه همان درست تر است به باغ های دزد زده مي مانيم که ميوه های آن بر شاخ مي مانند تا در تکرار دهشتناک تاريخ و در سکوت "برده" شوند. يگانه ی سرشت تاريخ اين باغ که کشور ماست آيا سرکوب در سکوت است.

سرگذشت تلخي داريم، ما، نسل من، رای اولي هایي که ٥٧ که به جای اصلاحات، انقلاب کرديم! تاريخ را در مدرسه برای ما از همه ی وقايع انساني خالي کرده بودند. به من نه تاريخ کشورم را که "روايت رسمي حکومت" ياد دادند. خالي از حافظه ی جمعي و واقعيت بدور از ارزش های رايج در جهان. استبداد تنها حال را نمي گيرد که فردا را مي سوزاند. در روزهای خرداد شصت و در زندان به يکباره اهميت آزادی و حقوق انساني را شايد در فاصله ی ميان دو "تعذير" شناختيم. با تلخ خندی بر لب هامان، دير شده بود. نمي بايست در همان فردای ٢٢ بهمن در برابر دادگاه های انقلاب که نه دادگاه بودند و نه برای انقلاب، سر خم مي کرديم و يا بدتر "اعدام بايد گردد" مي گفتيم. نمي بايست اجازه مي داديم که "جنايت را چون مذهب حق موعظه" کنند. اگر از همان اول مي مانديم و مي گفتم : اعدام نه! زندان و شکنجه و بدرفتاری با زنداني نه! و يا چون امروز اگر مي گفتيم " عدالت برای نصيری" آری درست خوانديد برای نصيری که اگر جنايت کرده بود حق داشت که در دادگاهي عادلانه و برخوردار از همه حقوق خود محاکمه شود. روزگاری چنين تلخ تر از زهر بر سرمان نمي آمد که فقط حکايت هامان از شکنجه و زندان و اعدام باشد. آن زمان ما نسل اولي ها مي بايست به رهبر انقلاب مي گفتيم حق نداريد کسي را پيش از محاکمه ای عادلانه مجرم بخوانيد و فتوا برای قتل اش صادر کنيد. چنانکه کرد و به فرمانش کشتند.

اگر ما در آن زمان "همه با هم" به اين رفتار غير انساني اعتراض مي کرديم، در خردادها و مرداد و شهريورهای شصت و شصت و هفت به دارمان نمي زدند. ما همه سکوت کرديم و بدتر حمايت کرديم همراه شديم و اعدام کرديم. چنانکه امروز در باره ی برخي هنوز سکوت مان ادامه دارد.

اين سکوت چه در آن زمان و چه امروز در برابر زندانياني که ناعادلانه به زندان افتاده و از بيماری رنج مي برند. سکوت تنها نيست. اين سکوت جرم است. "عدم همياری به انسان در خطر" جرم است.

از روزهای پر"عطر و اميد" بهمن ٥٧ برای نسلي جز سر آغاز کابوسي دهشتناک و برای نسلي ديگر جز روايت رسمي حکومتي چيزی ديگر در يادها نمانده است. کابوسي از مرگ در زندان و جبهه و خيابان. مي توان سکوت را توجيه کرد. من سياستمدار نيستم و کانديدايي هم در آستين ندارم که به خاطر آن بار گران سکوت در برابر جنايات را بر گردن ديگران بگذارم. مي توان پشت فرضيه های از چپ و راست جامعه شناسي و روانشناسي پنهان شد و در باره ی "توهم" و "ترس" و "ناآگاهي" تئوری ساخت. باشد! اما با هيچکدام از اين تئوری ها تاکنون نتوانسته ايم پاسخ آن مادر پير را که تنها فرزندش را زنداني کردند تا سيداسداله لاجوردی تئوری "حُريت" را در قرن بيستم ثابت کند و بعد به دارش بکشد، بدهيم. ترس واقعي ست. درست است. بايد باشد. اما نمي دانستيم که اگر حرفي نزنيم، چون کمونيست نيستم، بهايي نيستم، منافق نيستم، روزنامه نگار نيستم و... سکوت حاکم مي شود. ديگر کسي نيست تا فراموش نکند و سکوت را بشکند. سکوت مثل انفرادی ست، مثل قبرهای حاج داود در حصار، مثل اوين و شب های اعدام در پشت بند چهار، مثل تنهايي خانواده های قتل عام سال ٦٧، مثل قتل های زنجيره ای، مثل ترور بي صدای آن ٨٠ –٩٠ نفر که گنجي ليست کرده بود. مثل مرگ زهرا کاظمي، مثل تنهايي عليجاني و رحماني و صابر، مثل بي کسي مجتبي لطفي و سعيد ماسوری مثل حافظه ی تاريخي ما، که مي خواهند از ديروز همه خالي باشد و ناتوان برای ساختن هر فردايي. تلخ و پر درد.

من از اکبر گنجي دفاع مي کنم نه فقط برای آنکه روزنامه نگار است و معروف است و مانيفست جمهوری خواهي نوشته است. من به نام مبارزه با فراموشي از او دفاع مي کنم، فقط برای انجام وظيفه ام، تا فراموشي چيره نشود. فراموشي مادر سکوت است. فراموشي ست که ما را به مرز انتخاب برای گزينش "جاني اصلح" کشانده است. فراموشي با منطق انقلاب يک روز حکم کرد که شکنجه شدگان به شکنجه گر "تحول" پيدا کنند و همبندان سابق خود را در اوين و توحيد و حصار به شلاق ببندند. فراموشي روز ديگر با منطق اصلاحات مي گويد بگذار صندوق های راي مان را پر کنيم، آزادی زندان و زنداني بعد! صندوق ها را از چه مي خواهند پر کنند؟ ترس و وحشت و نفرت پنهان، فراموشي و سکوت و عزا؟ نزديک به صد سال است که زندان و اعدام سياسي در مرکز هر تحول ايران است، شتری است که در خانه همه مي نشيند و مويه ی هيج مادری نمي تواند جلوی آنرا بگيريد. مويه ها هم فراموش مي شوند. رای دادن وقتي که هر زنداني در زندان هم از حقوق خود بي بهره است و جانش در خطر به چه کاری مي آيد. که دوباره جاني اصلح گروه گروه قرباني به قربانگاه برد. و يا آن ديگری که خود را مدافع آزادی و اصلاح مي داند دوباره بر تريبون رسمي تکيه زند و به توجيه جنايت برخيزد که "نه ما کسي را برای عقيده اش نکشتيم خشونت کردند و ما دفاع کرديم!!"

من از اکبر گنجي دفاع مي کنم نه برای آنکه قهرمان است. نه برای آنکه سکوت را شکست نه برای آنکه با شکستن اين سکوت به حرف نزدن آن زمان خود در سالهايي که "توهم" داشت و يا "ناآگاه بود" و يا مثل من سکوت را باور کرده بود اعتراض کرد. پيگيری ماجرای قتل های زنجيره ای تنها افشاگری نبود. شکستن سکوت در باره ی مسئله برانگيز مهم جامعه ما بود. همان که جنايت با آن فاجعه در فاجعه توليد مي کند. داستان ديروز نيست که مسئله امروز و فردای ماست.

نمي گويم که تا پيش از اکبر گنجي کسي از جنايات نمي گفت. نه. مگر مي شود در کشوری که صد تا صد تا اعدام مي کردند و با وقاحت ليست شان را چون قبول شدگان در کنکور در اطلاعات و کيهان منتشر مي کردند؛ کسي در اين باره نگفته باشد. اما تا پيش از اکبر گنجي و عمادالدين باقي پديده ی " مبارزه با مصونيت از مجازات" که تکيه گاه مبارزه با خشونت و جنايت دولتي ست، دست کم در سطحي چنين گسترده طرح نشده بود. من اکبر گنجي را نمي شناسم، شناخت من در حد خواننده و شهروند است. برای من مهم نيست در باره ی انگيزه ی گنجي چه مي گويند. "برای جنگ جناحي بوده و يا خودش هم از آنها بوده و ..." من به همان معيار قديمي که اين روزها برای قهرمانان و دلاوران جنگ نديده در سرزمين مجازی از مد افتاده است، هنوز باور دارم. معيارشناخت حقيقت عمل است.

در عمل چه شده است. پنج سال از جواني کسي برای کاری که مي توانست نکند و کرد يعني افشای جنايات دولتي برای اولين بار در کشوری مثل ما که دولت فقط با جنايات سياسي مي تواند حکمراني کند، در زندان به هدر رفت. مي توانست نکند و يا با نوشتن دو خط آزاد شود. اما نکرد و ننوشت. همين. گنجي ست که "کميته حقيقت ياب" را طرح مي کند. "مبارزه با مصونيت از مجازات" و تلاش برای تشکيل "کميته حقيقت ياب" همان حلقه گم شده در رابطهي فراموشي و سکوت با حقيقت و حافظه تاريخي ماست. اين خواست ديروز نيست که امروز ما را در بر مي گيرد و فردای ما را روشن مي کند. همين دو کار کافي ست تا اين روزنامه نگار در تاريخ ما ماندگار شود.

آناني که امروز در دفاع از گذشته پشت مصلحت و سياست و سکوت پنهان مي شوند، فقط حقيقت را قرباني مي کنند. هيچ مصلحتي بالاتر از دانستن حقيقت نيست و اولين گام در مبارزه با فراموشي شکستن سکوت است.

گنجي بيمار است از حق درمان محروم اش کرده اند آنهم درست در زماني که نمايش دمکراسي انتخابات به راه انداخته اند همه از آژدان و عاليجناب هم مدرس دمکراسي شده اند. چند روز پيش عليجاني اعتصاب غذا کرده بود. ديروز اعتصاب غذای مجتبي سميعي نژاد پايان يافت و فردا گنجي اعتصاب غذا مي کند و روز بعد شايد يکي ديگر .... و ما حرفي نمي زنيم!

در معرکه ای که به نام انتخابات به راه افتاده است وظيفه روزنامه نگاران همگامي با قدرت نيست، فردا دير است، از همين امروز هم خود و هم مردم را فرا بخوانيم تا به آزادی زندانيان عقيدتي و روزنامه نگاران زنداني رای دهيم.

رضا معيني
٢٩ ارديبهشت ۱٣٨٤

2005-05-19T09:09:00.000+04:30

از وب‌‌لاگ علی‌داد با تشکر از خورشید‌خانم:

"من دلم نميخواد سياسي بنويسم . اينم دارم با کمال تواضع و صداقت ميگم. اين مطلب اصلا" سياسي نيست.صرفا" يک پيشنهاد عمليه براي کمک به آزاد شدن دوستمون از زندان.
خوب من مدتهاست که نمينويسم. اما ايندفعه ديدم که دونستن و ساکت بودن خطاست.
خوب لابد اکثريت جريان مجتبي سميعي نژاد رو ميدونين و جريان نامه نگاري هاي که انجام شده و احيانا" پتيشن هايي که درست شده.
حالا فرصت خوبي پيش اومده که اونهايي که با نامه نگاري و يا پتيشن به هر دليلي مخالف بودن حسن نيتشون رو ثابت کنن و قدمي در راه آزاد شدن مجتبي بردارن.
خبرنگاران بدون مرز، يک جايزه گذاشته براي وبلاگهايي که براي آزادي بيان فعاليت کردن. اسم وبلاگ مجتبي هم تو اون ليست هست. خوب البته هر کسي که اسمش تو اون ليست هست حق داره براي خودش تبليغ کنه. شايدم از مجتبي بيشتر براي ازادي بيان و فعاليت کرده باشده و اين جايزه هم براش مهم باشه. اما اون کسي که بيشتر از همه به اين جايزه احتياج داره مجتبي است. اگر واقعا" علاقمند آزادي مجتبي هستيم، و از نامه و نگاري و پتيشن امضا کردن هم گريزان، شايد اين کم هزينه ترين راه باشه براي اون.
شايد بد نباشه يه نمونه نامه هم درست کنيم که تک تکمون مثل جريان خليج فارس براي سايت خبرنگاران بدون مرز بفرستيم و اينکه چرا داريم اين کار سمبوليک رو انجام ميديم توش شرح بديم. و از همه مهم تر، به مجتبي راي بديم. براي گرفتن جايزه. مجتبي الان بيشتر از هر کسي به پابليسيتي که از اين انتخاب براش بوجود مياد احتياج داره.
اينم آدرس سايت مربوطه. گرچه سايت مجتبي ظاهرا حک شده اما اصلا" مهم نيست. مهم اينه که ما اين حرکت سمبوليک رو در پشتيباني از اون انجام بديم."

2005-05-18T06:45:00.000+04:30

منبع: سایت اطلاع‌رسانی هاتف

محمد سيف زاده وكيل سميع نژاد درگفتگو با پايگاه اطلاع رساني " هاتف " با بيان اينكه موكلش به دليل اعتراض به اعمال خلاف قانون قضات دادسراي ناحيه 21 و عدم رسيدگي به پرونده او از طرف مقامات قوه قضائيه اقدام به اعتصاب غذاي نامحدود كرده،گفت:همچنين نامه اي مبتني بر تمام اتفاقاتي كه در مدت بازداشتش در زندان رخ داده نوشته كه به وسيله پدرش به آقاي شاهرودي خواهد رسيد .
"فريده فيضي زاده"، مادر سميع نژادنيز درباره محتويات اين نامه به " هاتف "گفت: مجتبي در اين نامه از تمام سختي ها و دشواري هايي كه در اين مدت هفت ماه بر او گذشته نوشته كه قرار است آن را به دفتر آقاي شاهرودي بدهيم.
او با بيان اينكه تا كنون بيش از 30 نامه به نهادهاي مختلف دولتي ماننده نهاد رياست جمهوري ، مجلس شوراي اسلامي و نمايندگان آقاي شاهرودي مانند آقايان كريمي راد ، ايزد پناه و جمشيدي داده اند، گفت : اميدواريم اين نامه كه خود مجتبي شخصاً آنرا نوشته است بتواند تاثير مثبتي در آزادي او داشته باشد .
مادر اين دانشجوي 25 ساله رشته روزنامه نگاري درباره چگونگي تهيه وثيقه 150 ميليون توماني براي آزادي مجتبي گفت : ما در يك خانه استيجاري زندگي مي كنيم و وثيقه 50 ميليون توماني ابتدايي را به سختي تهيه كرديم چه رسد به 150 ميليون تومان كه از عهده ما و فاميل مان خارج است .
همچنين سيف زاده در ادامه توضيحات خود درباره پرونده سميع نژاد يادآور شد:
تمام وبلاگ نويسان در تاريخ 10 آبان سال گذشته توسط دادسراي ناحيه 9 فرودگاه دستگير شدند كه مجتبي نيز ساعت 8 شب به همراه آنها دستگير شد ولي به دلايل نامعلوم پرونده او به دادسراي ناحيه 21 كه مخصوص منكرات اخلاقي است منتقل شد.
وي با بيان اينكه از دستگير شدگان پرونده وبلاگ نويسان فقط چهار نفر مجرم شناخته شده اند كه آنها نيز رأفت اسلامي شامل حالشان مي شود، گفت: سميع نژاد جزء اين چهار نفر نيست در حالي كه هنوز در زندان به سر مي برد .
وكيل سميع نژاد آخرين جلسه دادگاه او را 21 ارديبهشت ماه سال جاري عنوان كرد كه به لحاظ نبودن نماينده دادستان در دادگاه جلسه دادرسي برگزار نشد .وي متذكر شد سميع نژاد را با غل و زنجير به دست و پا هايش به دادگاه آوردند كه معمولاً اين كار براي قاتلان خطرناك براي جلوگيري از فرارشان انجام مي شود.
به گفته سيف زاده اتهامات وارده به مجتبي سميع نژاد به شرح زير است:
1- توهين به امام خميني (ره) و مقام معظم رهبري به استناد ماده 514
2- اقدام عليه امنيت داخلي كشور از طريق تبليغ عليه نظام به وسيله شايعه پراكني و انتشار مطالب خلاف واقع به استناد ماده 500
3- توهين به مقدسات اسلام و اهانت به مقدسات نوراني اسلام به استناد ماده 513
4- نشر اكاذيب از طريق تشويش اذهان عمومي به استناد ماده 698
5-برقراري رابطه نامشروع و تشويق به فساد و فحشا
سيف زاده در مورد آخرين اتهام به عكس گروهي مجتبي به همراه تعدادي از همكلاسي هايش در كوه اشاره كرد و در مورد بند 3 گفت:مقدسات نوراني اسلام در نص قانون وجود ندارد همچنين در مورد بند چهارم به جاي "از طريق" بايد مي نوشتند "به منظور ".
وي متذكر شد : اتهام ارتداد در دادگاه كيفري رد شده است در حالي كه اتهامات اخير در شعبه 13 دادگاه انقلاب براي سميع نژاد تفهيم شده است.
سيف زاده در پايان از موضع گيري "شيرين عبادي " برنده جايزه نوبل صلح به عنوان رييس كانون مدافعان حقوق بشر خبر داد و گفت: به خواست خانم عبادي كانون مدافعان حقوق بشر براي آزادي سميع نژاد تاكنون دو بار اعلاميه داده است و همچنان پيگير موضوع است.

خوش دارم که زین پس ، حرفهایم را ننویسم

2005-05-06T15:01:00.000+04:30

امروز در گويا نيوز خبري خواندم که مرا به آخرين فصل وبلاگي کشاند و شريک در اين سوگواري از براي وبلاگ نو زاده اي دوماهه . نويسنده از شکستن قلم سخن گفته و ناله ها سر داده. گفتم در اين سوگواري شريک شويم تا شايد از دور و نزديک مرهمي باشيم براي دلي داغديده در غم فراق عزيزي نو پا. آقاي محمد رضا فتحي، از اين فرصت استفاده مي کنم و روز ميمون و مبارک «معلم» رو به تو «نور ديده» و «سرور» تبريک مي گم. آنقدر مقامت «شامخ» و «بلند» است که با تو اينگونه رفتار مي کنند: «در ۱٥ فروردین ماه در محل کارش توسط پليس دستگیر و در برابر چشمان محصلين اش دستبند زده مي شود وسپس برای تحقير بيشتر او را با همين شکل در شهر مي گردانند» . باشد تا تاريخ خود پاسخ گويد...

«... خوش دارم که زین پس ، حرفهایم را ننویسم ، بلکه در "تنهایی خود" زمزمه کنم که زمزمه کردن با خود، نه مستوجب کیفر است ونه هرینه ای دارد ونه بازداشت و تنبیه یا مجازاتی.
آری... در اینجا که من برای "یک قطره هوا" دست وپا می زنم ، تشنه زمزمه ام.
پس بگذارید در اجرای این حکم وجدانی خویش، باشکستن این" قلم" عصیانگر ، بلکه عقده ها وبغض های فروخورده خویش را بگشایم و آنقدر سبک بشوم تا مگر برسم به امکان یک پرنده شدن.
من در مقابل خواننده مطالبم احساس حقارت می کنم از این که چیز قابل عرضه ای به او ندارم. رهیافت من از عمر دو ماهه این وبلاگ ، آشنایی با دوستان ندیده ای بود که در مکاتبات پی در پی ، فانوس هدایت به دستم می دادند و از مشکلاتم ابراز همدردی می کردند.
اکنون با چشمانی اشکبار و روحی آزرده از ملالت روزگار می خواهم با همه خوانندگان خوب این وبلاگ خداحافظی کنم و رخصت بطلبم. خود نیز نمی دانم که آیا دگر بار خواهم آمد یا خیر ...»

سه جزيره ي ايران

2005-04-26T19:43:00.000+04:30

سلام.
امروز پتيشن زير به دستم رسيد که ديدم بد نيست در سايت بذارم که اگر کسي خواست امضا کنه، بتونه. هرچند که ممکنه قبلا اين پتيشن رو ديده باشيد. به هر حال براي اونايي که نديدند.

قسمتي از متن فارسي: ««... وزيران مختار اتحاديه ي اروپا بار ديگر از ادعاي غير قانوني ارضي ابوذبي نسبت به ايران طرفداري کردند. اين پشتيباني نا مطبوع از امارات متحده ي عربي و تائيد اين که دو طرف بايد به مذاکره نشسته و يا اين مورد را به داوري بين المللي منسوب دارند، خود بر عليه معيار و مقياس بين المليست. و در حقيقت دخالت بيجا و بي مورد اتحاد اروپايي در اين موضوع است.....
از آنجايي که ادعاي ابوذبي نسبت به سه جزيره ي ايران در خليج فارس کاملا غير قانوني ست، اين مداخله ي بيجا ي اتحاد اروپا يک حرکت اهانت آور است که به وقار ملي و تماميت ارضي ايران لطمه مي زند...»
نويسنده: دانيال مهدي پور خصالي

2005-04-17T11:26:00.000+04:30

پتیشن

قوه قضاییه جمهوری اسلامی حکم اعدام حجت زمانی زندانی سیاسی ۲۹ ساله را صادر کرده است و هر آن احتمال اعدام او میرود. حجت زمانی در سال ۲۰۰۳ پس از فرار از زندان اوین توسط پلیس ترکیه دستگیر و به ایران تحویل داده شد. دو برادر حجت زمانی نیز قبلا توسط دولت ایران اعدام شده اند.

حجت زمانی و شش زندانی سیاسی دیگر در ۵ بهمن ۱۳۸۳ موفق شدند با اعتصاب غذای سی و دو روزه خود توجه مجامع بین المللی را به شرایط طاقت فرسای زندانیان و تقض شدید حقوق بشر در ایران جلب کنند. اکنون کمتر از یک ماه پس از اعتصاب غذای زندانیان سیاسی رژیم جمهوری اسلامی قصد اعدام حجت زمانی را دارد.

دولت ایران با ۱۵۹ اعدام اعلام شده در سال پس از چین در دنیا مقام اول را در اعدام دارد.متاسفانه دولت های غربی منافع اقتصادی را بر جان انسانها مقدم می شمارند و با مذاکره با دولت جمهوری اسلامی آنها را در نقض سیستماتیک حقوق بشر جری تر میکنند.

ما جمعی از وبلاگ نویسان ایرانی از سازمان های حقوق بشر و از مجامع بین المللی تقاضا داریم با همه توان خود از اعدام حجت زمانی جلوگیری کنند و هر گونه مذاکره با دولت ایران را موکول به توقف اعدام ها در ایران تعهد دولت ایران به رعایت حقوق اولیه انسانی در ایران نمایند.

براي ليلا مافي

2005-04-14T15:04:00.000+04:30

هی فاحشه گوش کن با توام!

قیافه ات رو خیلی خوب یادمه. اون روز تو میدون هفت تیر یا چه می دونم بیست و پنج شهریور. پنج سال پیش. سوار پیکان سفید رنگت بودی و ته ریش ترتمیزی گذاشته بودی. من اون روز بین دو «دختر خیابونی» منتظر تاکسی وایساده بودم. از جلوی اولی گذشتی و اون نگاه کثیف آشنا رو به هیکل خوشگلش انداختی ولی انگار سینه هاش به اندازه ی کافی بزرگ نبودند. ولی باز خودت رو از لذت تماشای صورت به شدت بزک کرده اش محروم نکردی. نفر دوم من بودم که ازم زود گذشتی. اون گونی سورمه ای رنگ که هیکل من معلم رو پوشونده بود و اون مقنعه ی گل و گشاد به مذاق «جناب مردانگی» شما انگاری خوش نیومد. پیکان تازه از کارخونه دراومدت رو آهسته به طرف اون لعبت که دو متری من وایساده بود هدایت کردی و بالاخره وایسادی. صدای جیر جیر شیشه ی جلوی ماشین، موهای جوگندمی ات، صدای خنده ی چندش آورت، قیمت پرسیدنت، چونه زدن هول هولکیت، آب لب و لوچه قورت دادنت همه و همه رو با چشام دیدم و با گوشام شنیدم. به نظرم داشتی می رفتی خدمت اهل و عیال. قسم می خورم تو صندوق عقب ماشینت پر بود از فرمایشات خانوم خونه. شرط می بندم لیست خریدی رو که خانوم، صبحی، دم رفتن تو دستت گذاشته بود هنوز هم تو جیب سمت راست کت خاکستریت جا خوش کرده بود. به یه چشم به هم زدن، لعبت رو راضی کردی که سوار ماشینت بشه:« بپر بالا خوشگله! آپارتمان خالی دارم.» لعبت اما دم رفتن روش رو کرد به من و بغل دستیم و دماغ کوچولوی تراشیده اش رو بالا کشید و لبخندی تحویلمون داد و رفت. احساس بدبختی و ناتوانی کردم چون بیشتر از ١٠٠٠تومن تو جیبم نبود. اگه پول داشتم نمی ذاشتم فاحشه ای مثل تو لعبت رو با خودش ببره. پنج سال پیش یه لعبت ١٥ساله ی کوچولوی دیگه به اسم لیلا هم زیر هیکل سنگین یه فاحشه ی دیگه داشت دست و پا می زد...

هی فاحشه گوش کن با توام!

یادته اون روز که از سرکار برگشته بودی و برای من و مامانم به خیال خودت هیجان انگیزترین و شنیدنی ترین داستان دنیا رو تعریف می کردی؟ زن تپل مپل بخت برگشته ات هی زرد و سرخ می شد و مدام با لهجه ی قشنگ اصفهانیش به ما میوه و چای تعارف می کرد بلکه تو یه کم خفه خون بگیری و اون دهن گشادت رو ببندی ولی تو سمج تر از این حرفا بودی. دوست بازاریت چند روز پیش از اون با یه دختر ١٥ ساله در ازای یه دست چلو کباب رستوران تاک حسابی«حالیده» بود. آخه دخترک هیچ وقت چلوکباب نخورده بود... این اصطلاح کثیف «حالیدن» رو یادته؟ بالاخره نفهمیدیم هیجان زده گیت به خاطر زشتی کار دوستت بود یا به خاطر باکرگی دخترک؟ ببین چطور یه قطره خون ناقابل تا آسمون هفتم می برتتون! خدا رحم کرده یه قطره است و گاهی هم هیچی نیست! خودمونیم ولی دوست فاحشه ات عجب هفت خط اصفهانی زرنگی بوده ها ولی خبر نداشت که تو اراک دخترک هشت ساله ی ترگل ورگل دیگه ای به اسم لیلا به ازای یه پفک نمکی و چند تا دونه آدامس زیر دست و پای یک گرگ وحشی فاحشه با یه شکم گنده له میشه و می شکنه...

هی فاحشه گوش کن با توام!
ده سال پیش بود که شنیدم فاحشه اي به اسم آقا مرتضي، تو يکي از محلات فقير نشين به شغل ديوسي براي زن جوونش مشغوله. مي گفتند که همسايه ها دلشون براي لعبت 19 ساله خون شده و استشهاد محلي پر کرده اند و شکايت به کلانتري محل بردند. افسر مربوطه با و تا سرباز وظيفه به در خونت اومد فاحشه، يادته؟ افسوس که اهالي محل شکايت به فاحشه خونه برده بودند! زن همسايه قسم مي خورد که ساعت دو بعداظهر آقا مرتضي فاحشه، دخترک رو کشون کشون به اتاق کارش مي بره و لعبت گريه کنان التماسش مي کرده:«آقا مرتضي ارواح خاک مادرت رحم کن! امروز 15 تا مشتري داشتم. ديگه نمي تونم، بي انصاف!» و تو فاحشه زدي تو دهنش:« يا خودت ميري يا دخترت». و دخترک 5 ساله از صداي فرياد فاحشه وارت که وحشيانه موهاي مادرکش رو گرفته بودي و روي زمين مي کشونديش، کنار برادر کچيکش مي لرزيده وگوله گوله اشک مي ريخته. مي گفتند لعبت رو وقتي 13 ساله بوده از باباش خريدي و بخت برگشته تو اين دنياي بزرگ بي کس و کار بوده. مي گفتند با خنده ي زشت و زردت و دندون هاي به رنگ لجنت به مشتري ها مي گفتي:« 100 هزار تومن پول به باباي پفيوزش دادم!» يادته اون روز گرم و خشک تابستوني رو؟ سه فاحشه اي که سرزده در خونت اومده بودند رو يادته؟ تو گزارششون نوشتند که استشهاد محلي همسايه ها از سر غرض ورزي و دشمني ديرينه با فاحشه نامي ست معروف به مرتضي . چرا وقتي از دايي ام آدرس خونت رو خواستم چپ چپ بهم نگاه کرد وگفت:« نه دايي جون. کاري از دست من و تو بر نمياد!» و من هنوز ياد اون لعبتم که هم سن و سال خودم بود. همون سال ها بود که مادر دخترکي نه ساله با وجود التماس ها و گريه ها و ناله هاي دخترکش ليلا، در فاحشه خانه ها رو با کليد قفل مي کرد. نمي دونم تو لحظه هايي که ليلاي بي پناه، زير بدن چاق و خيکي فاحشه هاي رنگارنگ نفسش مي گرفت و از سر درد و نا اميدي و فشار، صداي فريادش تو گلوش مي شکست،تو گوشات رو مي گرفتي يا نه؟ اشک هم مي ريختي يا نه؟ شايدم مي مردي و زنده مي شدي. شايد خودت رودلداري مي دادي که گليم بخت سياه خودت و دخترت با آب زمزم هم سفيد نميشه...

هی فاحشه گوش کن با توام!

اون بعداظهر گرم خرداد ماه دهه ي شصت رو يادته؟ بعد از نماز ظهر از مسجد اومده بودي بيرون به هواي امر به معروف... يه راست اومدي به سمت من و دوستم که وايساده بوديم در خونه ش و با هم راجع به امتحان رياضي حرف مي زديم. چقدر سعي کردي ملايم و مهربون باشي. چادر سياهت و پس زدي وچشمات رو خمار کردي وگفتي: « دخترم.خوشگلم!» بعد نگاهت رو دوختي به سينه هاي من و ادامه دادي:«ميدوني ديگه بزرگ شدي و سينه هات در اومده؟ دخترم بايد چادر سرت کني يا يه مقنعه ي بزرگ که برجستگي هاي خوشگل بدنت رو بپوشونه.» از نگاه کثيف و لختت خجالت کشيدم و بغض کردم. وقتي ورور مي کردي آب دهنت تو صورتم مي پاشيد. فاحشه هيچ مي دوني باعث شدي دست به سينه تا خونمون بدوم؟ هيچ مي دوني براي اولين بار از هيکلم و برجستگي هاي بدنم بيزار شدم و شرمنده؟ همون سال دختر کوچک يک ساله اي به اسم ليلا بي خيال و فارغ تو حياط کثيف خونشون چهار دست و پا راه مي رفته تا اينکه 8 سال بعد مادرش، درست مثل تو فاحشه، به سينه هاي تازه در اومده ي دخترش نگاه کنه و با خودش بگه: « ديگه وقتشه!»

هی فاحشه گوش کن با توام!

تو که راه نجات جامعه ي در هم ريخته و به هم پاشيده ي ايران رو تو اعدام ده تا زن خيابوني مي دوني. تو که فکر ميکني امثال ليلا جامعه ي پاک و مطهر رو به منجلاب فساد مي کشونند. تو که مثلا" وکيل تسخيري يه بي پناه هستي و اعدام رو بهترين راه حل براي راحتي فاحشه هاي سيبيلو مي دوني. توکه فکر اختلاط دختر و پسر تو دانشگاه کشتتت و به فکر پرده آويختن تو کلاس هاي درسي و حتما" فردا هم لزوم يک ماسک رو به دختران توصيه مي کني که مبادا گرمي نفسشون آقايون تحريک شونده رو تحريک کنه. تو که تو خونه ي ملت دو دستي به شوهرت چسبيدي که مبادا ندزدنش. تو که شکمت سيره و جات راحته و ماشين مدل بالات به راهه و حقوق ماهيانه ات مکفي و گوشت و مرغ و ميوه ي شب عيدت سر جاشه و تنها دغدغه ات خرج کردن پول هاي بادآورده است، گوش کن با توام!.......

2005-04-10T21:27:00.000+04:30

خطاب به دوست ناديده‌ام خورشيد
و چرا من به معين يا کس ديگری رای نمی‌دهم؟

خورشيد عزيز، نوشته‌ی بی‌تکلف و به گمان من احساسيت را خواندم. خيلی جاهايش را درست می‌گويی. من هم مثل تو هر دو دوره به خاتمی به دلايلی تقريبا مشابه با دلايل تو رای دادم و من هم با پوست و گوشت و استخوانم دغدغه‌هايت را می‌فهمم اما:

من شايد بيشتر از تو حس کنم وقتی يک گروه تئاتری، نمايشی را يک‌سال تمرين می‌کند، يک‌سال شب و روز می‌گذارد، ‌يک‌سال با آن زندگی می‌کند، اما پس از همه‌ی اين‌ها از فلان مامور فلان‌بخش فلان‌اداره يک‌جمله می‌شنود که: « نه، امکان اجرای اين نمايش وجود ندارد.» چه حالی به اعضای گروه دست می‌دهد و چه توهينی به شعور آدمی می‌شود. به همين خاطر من هم بسيار خوش‌حال می‌شوم وقتی می‌بينم پچپچه‌های پشت خط نبرد علی‌رضا نادری ( که وقتی در دوره‌ی هاشمی در جشن‌واره اجرا شد، اواسط اجرا انصار به روی صحنه ريختند و به خاطر نجاستی که اين تئاتر ايجاد کرده بود روی صحنه نماز خواندند)، در دوره‌ی خاتمی به راحتی اجرا می‌شود.

من هم بسيار خوش‌حال می‌شوم که در انتظار گودو که تا سال ۷۶ به خاطر دليل موهوم « زير سوال بردن فلسفه‌ی انتظار» امکان اجرا پيدا نکرده بود، در دوره‌ی خاتمی به روی صحنه می‌رود.

من وقتی می‌بينم در اين ۸ سال بسياری از کتاب‌هايی که دوست‌شان داشته‌ام چاپ می‌شوند مطمئن باش کم‌تر از تو خوش‌حال نمی‌شوم. من هم مثل تو وقتی درياروندگان جزيره‌ی آبی‌تر را در نمايش‌گاه کناب پارسال می‌بينم که چاپ شده، هم تعجب می‌کنم و هم خوش‌حال می‌شوم. من هم وقتی می‌بينم کتاب‌های کوندرا، کتاب‌های مارکز و کتاب‌های بسياری ديگر که بسيار دوست‌شان دارم و بدون اغراق بهترين لحظه‌های زندگی را برايم خلق کرده‌اند چاپ می‌شود، حس بسيارخوبی دارم.

و البته بديهی است که من و هر انسان ديگری از اين‌که ديگر نويسنده‌ها و فعالين سياسی در روز روشن ‌کشته نمی‌شوند، اتوبوس‌شان به صورت تصادفی به ته دره نمی‌رود و در خانه مثله نمی‌شوند، بسيار خوش‌حال‌تريم، اما همه‌ی اين‌ها باعث نمی‌شود که من به اندازه‌ی تو احساساتی شوم، يک اشتباه را بار ديگر تکرار کنم، در انتخابات شرکت کنم و به معين يا کس ديگری رای دهم.

چرا به خاتمی در هر دو دوره رای دادم؟

ساده اگر بخواهم بگويم، به اميد تغييرات. تغيیراتی که البته اتفاق نيفتاد. راست می‌گويی. اگر وضعيت را در ابتدای دوره‌ی خاتمی صفر فرض کنيم، خاتمی در ذهنش بود که ما را به ۲۰ برساند، اما مردم ما به کم‌تر از ۱۰۰ راضی نبودند.

اگر قبول کنيم برای تغيير ساختار سياسی هر حکومتی دو راه کلی انقلاب و اصلاح وجود دارد، من هم مثل خيلی‌های ديگر روش درست را در اصلاح ( بخوان اصلاحات تدريجی ) می‌دانستم و البته هنوز می‌دانم. چرا که تجربه‌ی تاريخی نشان داده است که انقلاب هم بسيار پر هزينه‌تر است و هم بسيار غيرقابل پيش‌بينی‌تر.‌

من به خاتمی در هر دو دوره رای دادم چون فکر می‌کردم که او می‌تواند اصلاحات را پيش ببرد اما او نتوانست. قبول دارم فضای خوبی به وجود آمد، قبول که آزادی‌های حداقلی‌مان کمی بيشتر شد. اما آيا ما همين‌قدر را می‌خواستيم؟

شايد تو هم مانند بسياری از دوستان مشارکتی‌مان بگويی که خب اين ذات اصلاح است، زمان می‌برد و ... اما من فکر می‌کنم که کلا اين‌، راه نيست که ‌بی‌راهه است.

تجربه‌ی اين هشت ساله نشان داد قدرت نهاد رياست‌جمهوری و ساير نهادهای انتخابی ( نهادهايی که با رای مردم انتخاب می‌شوند، مثل رياست‌جمهوری و مجلس) در اين کشور هم‌ارز با صفر است! و به نظر می‌رسد تصميم‌ها در جای ديگری گرفته می‌شود!

شايد بگويی اشکال از خاتمی بود و اگر يک آدم با عرضه‌تر بيايد اوضاع بهتر می‌شود. اما من موافق نيستم. اول اين‌که تو مطمئن باش اگر کسی حداقل عرضه را داشته باشد، شورای نگهبان امکان ندارد صلاحيتش را تايید کند ( مجلس هفتم را که فراموش نکرده‌ای؟) و دوم اين‌که بر فرض محال اگر صلاحيت چنين فردی تايید شد، آيا ساختار قدرت در جمهوری اسلامی به گونه‌ای هست که او بتواند تاثير گذار باشد؟ البته فراموش نکن من تاثيرگذاری را کمی فراتر از چاپ‌شدن چند کتاب يا روی صحنه‌رفتن چند تئاتر و يا بالاتر رفتن چند سانت بيشتر از پاچه‌ها‌ی شلوار دختران‌مان می‌دانم.

من و خيلی‌های ديگر مثل من، هشت سال به خاتمی و بقيه‌ی اصلاح‌طلبان از نوع مشارکتی فرصت داديم که از تمام توان‌شان برای پيش‌برد اصلاحات استفاده کنند و نتيجه اين شد. تجربه نشان داد که امکان اصلاح ساختار نظام سياسی اجتماعی ايران به اين صورت وجود ندارد. با خيلی از اين دوستان مشارکتی که بحث می‌کنی ته استدلالشان اين است که درست که ما از فرصت به دست‌آمده استفاده‌ی لازم را نبرديم؛ اما اين‌بار چون تجربه‌ی هشت سال پيش را داريم، ‌اشتباهات گذشته را تکرار نمی‌کنيم؛ ما من اين گونه گمان نمی‌کنم. من حاضر نيستم به خاطر تجربه‌ی امر يک‌بار تجربه شده، مشروعيتی حتی به اندازه‌ی يک رای بيشتر به جمهوری اسلامی بدهم.

اوضاع جهانی

در ابتدای دوره‌ی خاتمی ايران از نظر وجهه‌ی جهانی تقريبا در بدترين وضعيت ممکن بود. خاتمی در چند سال ابتديی رياست‌جمهوريش، اندکی به اعتبار بين‌المللی ايران در جهان کمک کرد و با سياست تنش زدايی چهره‌ی نسبتا معقول‌تری از ايران به نمايش گذاشت.

اما در حال حاضر و با توجه به وضعيت پيش‌آمده و در مظان اتهام قرار گرفتن ايران به عنوان کشوری که در جهت دستيابی به سلاح اتمی حرکت می‌کند و تهديدهای پيدا و پنهان آمريکا مبنی بر حمله‌ی نظامی به ايران، جامعه‌ی جهانی هر حرکت حکومت و مردم ايران را به دقت بررسی می‌کند.

فشارهای جهانی بر ايران روز به روز در حال بيشتر شدن است و با هر موردی از نقض حقوق بشر ( احکام ناعادلانه، بسته شدن مطبوعات و ...) که در ايران صورت می‌گيرد، سيل بيانيه‌ها و اعتراضات جدی است که عليه حکومت ايران از طرف اتحاديه‌ی اروپا و ساير سازمان‌های جهانی سرازير می‌شود. در اين ميان حکومت ايران از امتياز مشروعيتش مدام در حال خرج کردن است و طرف‌های اروپايی و ديگران رژيم را به‌خاطر انتخاباتی که برگزار می‌کند و رايی که از مردم می‌گيرد، صاحب مشروعيت سياسی می‌داند. فکر می‌کنی با وجود چنين شرايطی انتخاب فردی مثل معين ارزش آن را دارد که به کليت نظام مشروعيت ببخشی؟

و بالاخره: چرا به معين رای نمی‌دهم و اگر به معين رای ندهيم چه می‌شود؟

فکر می‌کنم تقريبا بيشتر دلايلم را برای اين‌که چرا به معين رای نمی‌دهم در بالا گفته‌ام. اما اگر به معين رای ندهيم چه می‌شود؟ تو تصميم گرفته‌ای به معين رای بدهی چون می‌گويی هيچ راه‌کار عملی ديگری پيش روی خودت نمی‌بينی و به همين خاطر ساده‌ترين راه حلی که به ذهنت رسيده انتخاب کرده‌ای. من به تصميمت احترام می‌گذارم اما با آن مخالفم و چون حس می‌کنم هر رايی به جمهوری اسلامی در اين برهه نوعی خيانت به ايران است ( البته اين نظر شخصی من است! ) سعی می‌کنم با بحث و گفت‌وگو تو را از تصميمت منصرف کنم.

خيلی‌ها رای می‌دهند چون فکر می‌کنند رای دادن يک نوع حق انتخاب و يک نوع ابراز وجود است در حالی که توجه نمی‌کنند رای ندادن نيز اگر دليلی محکم پشتش باشد نوع ديگری از اعمال اين حق انتخاب است! چرا فکر می‌کنی رای ندادن عملی منفعلانه است؟ اگر اتفاق عملی‌ای که منتظرش هستی رخ نداده است، به‌خاطر آن نيست که هيچ راه‌کاری وجود ندارد. چرا فکر می‌کنی اصلاحات را فقط معين و امثال آن می‌توانند پيش برند؟ روش مبارزه‌ی گاندی را يه ياد بياور. نافرمانی مدنی! يکی از زاه‌های پيش‌برد اصلاحات می‌تواند مثلا همين باشد.

و اما در آخر: بله! رای ندادن مضراتی هم البته دارد. اين که به قول تو شرايط برگردد به شرايط دهه‌ی ۶۰. نمی‌دانم، اما بعيد می‌دانم چنين اتفاقی بيفتد. در اين مدت که مجلس و شوراها به روی کار آمده‌اند تغيیرات، آن‌طور که تو گفته‌ای به‌نظر نمی‌رسد. محدوديت‌ها کمی بيشتر شده و طبيعتا بيشتر هم می‌شود اما فضايی که تو نگرانش هستی، لااقل تابه‌حال، آن‌قدرها هم بدتر نشده! در اين که عقلانيتی برای راست‌ها متصور نيست شکی نيست، اما مطمئن باش فشارهای جهانی و منتقدين داخلی‌ای مثل من و تو اجازه‌ی به راحتی محدودتر شدن و جزيره شدن ايران را نمی‌دهند. تو در ايران نبودی و فکر می‌کنی الان مثلا فضا برگشته به سال‌های ۷۶ و قبل‌تر اما باور کن اگر اين‌جا باشی، آن‌قدرها هم اين حس به تو دست نمی‌دهد چون شوراها و مجلس از دست رفته، فاجعه‌ای رخ داده. و گمان کنم اگر منطقی فکر کنی به اين نتيجه خواهی رسيد اگر رياست‌جمهوری نيم‌بند اصلاح‌طلبان مدل خاتمی هم نباشد، چيز بيشتری از دست نمی‌رود.

البته دروغ اگر نخواهم بگويم، گاهی اين محدود شدن‌ها را حس می‌کنی، مثل همين کارنامه که بسته شد يا چيزهای ديگر. ولی خب يادت باشد اين بهای انتخاب تو است و بايد بپردازيش. من ترجيح می‌دهم به‌جای آن‌که مدافعی ضعيف درون نظامی که دوستش ندارم داشته باشم، منتقدينی قوی و سازمان‌یافته به تعداد مردم ايران در خارج از آن نظام داشته باشم.

بهار منتظر بی مصرف افتاد

2005-04-04T17:19:00.000+04:30

بهار هم آمد اما احمد باطبی ٫ مجتبی سمعيعی نژاد ٫ و چندین و چند زندانیان سیاسی و وب لاگ نويسان زندانی هنوز در زندان هستند .از همان اولين روزهائی که جمهوری اسلامی به حکومت رسيد يکی از شگردهای نظام برای پيشبرد اهدافش " مرگ دادن به مردم برای راضی کردنشان به تب " بوده و هست .

برای احمد باطبی به جرم بالا بردن پيراهن خونين دوستش حکم اعدام می دهند پس از اعتراضات در داخل و خارج و فشارهای مجامع بين المللی حکم او را به ۵ سال زندان تقليل می دهند و با بررسی عکس العمل های افکار عمومی ايران و جهان به اين نتيجه می رسند که هنوز جا دارد که مجازات اورا کمی سنگين ترکنند پس به بهانه ای دوباره مجازات اورا به ۱۵ سال زندان افزايش می دهند .
در مورد مدیار هم به همین منظور حکم ارتداد را مطرح کردند اما وقتی با اعتراضات گسترده وب لاگ نویسان و فعالین حقوق بشر در ایران و جهان مواجه شدند آن را تکذیب کردند و جای تعجب ندارد که همین روزها خبر محکوم شدن مدیار را نیز به یک زندان طویل المدت بشنویم ! شاید چنین خبری در دید اول برای همه ما که به این حکم اعتراض کردیم یک پیروزی جلوه کند اما در حقیقت اینطور نیست . دستگیری مدیار و مدیار ها از اساس اشتباه است زندانی شدن باطبی و باطبی ها نیز هم چنین .
رژیم هم چنان به اقدامات سرکوبگرانه ی خود با معترضان و آزادی خواهان ادامه می دهد که آخرین آن هم دستگری وب لاگ نویس دیگری به نام محمد رضا فتاحی است .

باید با اعتراضات خود و پی گیری سرنوشت تک تک این دستگیر شدگان مانع از اقدامات خودسرانه ی رژیم بشویم . جمهوری اسلامی در موقعیتی نیست که بتواند رسوائی دیگری را بر پرونده ی ننگین خود بیافزاید پس بیائید از این موقعیت حداکثر استفاده را ببریم . نباید بگذاریم مدیار هم به سرنوشت باطبی دچار شود . نباید بگذاریم همان بلائی را که بر سر مطبوعات و خبرنگاران آوردند بر سر اینترنت و وب لاگ نویسان بیاورند . باید خواهان آزادی بدون قید و شرط احمد باطبی ٫ مجتبی سمیعی نژاد ٫ و تمام زندانیان سیاسی بشویم .
در همین ارتباط:

رضا اقبال عزیز در مورد ارتداد مقاله ای نوشته بود که خواندنی است .
مقاله سعید بی سحر به نام مظلومیت مدیار هم بسیار خواندنی است .
اگر پتيشن برای آزادی باطبی و مديار را هنوز امضا نکرده ايد امضا کنيد .

پ.ن. بيانيه کانون وب لاگ نويسان ايران پن لاگ برای آزادی محمدرضا فتاحی

«گر بدين سان زيست بايد...»

2005-03-30T15:40:00.000+04:30

سلام. خب بالاخره با هر هل دادن و زوري که در توانم بود دعوت نامه ي ورود به سايت گروهي آزادي براي ايران را دريافت کردم و اومدم:) فکر کردم براي اولين پست به آهنگ زيباي «يار دبستاني من» لينک بدم که خب بي مناسبت با تلاش هاي اخير وبلاگ نويس هاي فعال و نازنين نيست و از طرفي اين جوجه فسقلي خودخواهي منم يه حظي ميبره. چون خودم عاشق اين شعرم و با اجازه به شما هم تحميلش ميکنم. ديگه اين که بد نيست صاحب انديشان عزيز يه لوگو هم براي احمد باطبي درست کنند. اين جوون مردم در وضعيت اسفباري قرار داره. از صميم قلب آرزوي آزادي اش رو دارم.

در آخر : من به اين قسمت از اين شعر عاشقم:

«... دشت بي فرهنگي ما
هرز تموم علفاش
خوب اگه خوب
بد اگه بد
مرده دل هاي آدماش
دست من و تو بايد اين
پرده ها رو پاره کنه
کي مي تونه جز من و تو
درد ما رو چاره کنه؟...»

2005-03-28T09:57:00.000+04:30

2005-03-20T04:49:00.000+03:30

هفت سین امسال فقط یک سین دارد. "سمیعی نژاد" را آزاد کنید.

(با تشکر از حسن آقا)

شرم شان باد !

2005-03-14T03:09:00.001+03:30

مجتبی سميعی نژاد (مديار) متهم به ارتداد شده است .
می دانيم که مجازات چنين اتهامی طبق قوانين اسلامی اعدام است . عنوان اتهام ارتداد آنهم برای وب لاگ نويس جوانی که تنها جرمش بيان عقايدش در وب لاگ شخصی اش بوده است غير قابل تصور است .
مسلما قوه قضائيه به قصدارعاب وب لاگ نويسان و وادار کردن آنان به خودسانسوری چنين پرونده ای را برای مديار عزيز تشکيل داده است . چرا که وقتی مديار چندی پیش پس از ۸۸ روز زندان آزاد شد برخلاف تصور آقايان که انتظار داشتند سکوت کند و دم برنياورد چنين نکرد . وب لاگ ديگری درست کرد و دوباره نوشت و با اينکار نشان داد که نه تنها مرعوب نشده است بلکه عزم جزم دارد که از یکی از بديهی ترين آزادی های انسان که همان آزادی بيان است استفاده کند .
اين شجاعت مديار خاری شد برچشم کوردلان و بر آن شدند که او را به هر طریق ممکن ساکت کنند تا برای دیگر وب لاگ نویسان هم درس عبرتی بشود . به همین دلیل پس از مدت کوتاهی دوباره دستگيرش کردند .
و اکنون اتهام ارتداد ...
باید با تمام نيرو به اين اتهام اعتراض کنيم بايد نشان دهيم که مديار تنها نيست و با چنين اتهامات واهی نمی توانند ما را وادار به سکوت و خود سانسوری کنند .

فرشته قاضی هم در این مورد نوشته
پتيشن برای آزادی مديار
سازمان گزارشگران بدون مرز در مورد مديار و آرش سيگارچی
بیانیه کانون وبلاگ نویسان ایران در مورد دستگیری مجتبی سمیعی نژاد

و اینهم بیانیه پن لاگ به کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل حاضر در نشست 14-16 مارس 2005 ژنو

2005-03-07T21:31:00.000+03:30

روزجهانی زن گرامی باد
آزادی اندیشه و برابری حقوق انسان‌ها از اصلی‌ترین مفاد منشور و هدف نهایی‌ کانون وبلاگ نویسان ایران است. درآستانه ی روز جهانی زنان، هشتم مارس برابر با هجدهم اسفند، کانون وبلاگ نویسان ایران با گرامی‌داشت این روز پشتیبانی خود را از جنبش‌های آزادی‌خواه و برابری طلب ‌زنان و همچنین گردهمایی ۸ مارس در ایران اعلام میدارد.كانون وبلاگ نویسان ایران خواستار برچیده شدن هرگونه خشونت قانونی‌و غیرقانونی‌علیه زنان و به ویژه نهادینه شدن تساوی حقوقی زنان در قوانین ایران است. تشکیل کمیسیون زنان در کانون نیز نشان‌گر توجه ویژه ی كانون به مسائل زنان است.
کانون وبلاگ نویسان ایران تا برچیده شدن بساط تبعیض جنسی،برپایی آزادی و همچنین برابری حقوق زن و مرد از هیچ كوششی دریغ نخواهد كرد!
روزجهانی زن برهمه به ویژه زنان وبلاگ‌نویس گرامی باد

كانون وبلاگ نویسان ایران پن لاگ

حمایت از زندانیان رجائی شهر کرج

2005-03-06T05:55:00.000+03:30

لطفا" اگر وبلاگ نویس هستید و میخواهید از این انسانهای دربند حمایت کنید مشخصات وبلاگتان رو در صفحه مربوطه بگذارید.

راز موفقیت آخوندها

2005-03-03T10:16:00.000+03:30

گیر کردم. نمیفهمم. در مقایسه با آخوندها شاه یک فرشته بود اونوقت اونجور شد که دیدیم.

قضیه چیه؟ این حکومت چه جوری اینهمه وقت دوام آورده؟ چه جوریه که هر چی به روز مملکت و مردم بیگناه می آره بازم ملت نشستند؟

تئوری من اینه که شاه رو خارجی ها برداشتند(با سوء استفاده از حرکت های مردمی) و اینا رو خارجی ها نگه داشتند. این بساطی هم که میبینیم همه اش جنگ زرگریه وگرنه تو این بیست و پنج شش ساله آمریکا یه شبه تکلیفشون رو مثل طالبان ها و صدام یکسره کرده بود. من میگم بناست آخوندها مهمونمون باشن تا وقتی آمریکا ازشون سیر بشه.

پ.ن. اگه مردید/زنید به جای انتقاد از تئوری من تئوری های خودتون رو ابراز کنید ببینم چند مرده/زنه حلاجید.

آرش سیگارچی را آزاد کنید

2005-02-25T04:08:00.000+03:30

دوستان عزیز، طوماری برای آزادی آرش سیگارچی درست شده، خواهش میکنم امضا کنید و در وبلاگهاتون بنویسید. به دوستانتون، به ارگان ها ... خلاصه مثل همیشه هر چه میتونید بکنید. یاری کنید ... نگذاریم این جور آسان خفه مان کنند.

۱۴ سال محکومیت؟ برای ابراز عقیده؟ شرمتان باد.

بازداشت مجتبی سميعي‌‏نژاد

2005-02-14T13:55:00.000+03:30

به گزارش ايلنا:

محمد سيف‌‏زاده از بازداشت "سميعي‌‏نژاد" خبر داد
تهران- خبرگزاري كار ايران

وكيل سميعي‌‏نژاد؛ متهم پرونده سايت‌‏هاي اينترنتي اعلام كرد: پيرو احضار غيرقانوني موكلم به صورت تلفني، قرار وثيقه وي به 100 ميليون تومان افزايش يافت كه چون موكلم قادر به پرداخت اين مبلغ نبود، بازداشت شد.محمد سيف‌‏زاده در تماس با خبرنگار "ايلنا" با اعلام اين مطلب، افزود: به دنبال برخوردي كه سرپرست دادسراي ناحيه 21 تهران با من داشت و به لحاظ نوع لباس و پوشش من، دستور بازداشتم را صادر كرده بود، موكلم آقاي‌‏‌‏‌‏ سميعي‌‏نژاد را نيز برخلاف قانون به صورت تلفني احضار مي‌‏‏كند و قرار وثيقه 50 ميليون توماني وي را به قرار وثيقه 100 ميليون توماني تبديل و وي را بازداشت مي‌‏كند.وي تصريح كرد: در پي تماس همكارم با بازپرس پرونده، وي به همكار بنده اعلام مي‌‏كند كه اتهامات جديدي در پرونده سميعي‌‏نژاد، پيدا شده است.

برف مي بارد!

2005-02-12T09:54:00.000+03:30

برف همچنان مي بارد
آه چه بارشي!
دانه دانه اش چون خاري ست
در چشم فريب كاران!
آري آري
آنان كه از من آني ساختند
كه خود مي خواستند!
موجودي مكرر
مكرر
مكرر
مكرر
تكرار و تكرار و تكرار
چون طوطي ي مقلد!
كه تنها به ميله هاي زرين قفس دل خوش دارد!
ببار! ببار! ببار اي برف
چه خوش مي باري
اين چنين
سهمگين و يك باره!
و بر هم مي زني
اين فجر ناميمون را!
دريغا كز تو كمترايم!
و ايكاش چون تو بوديم
و تنها يكبار
فقط يكبار
چون تو مي باريديم!
2- سال‌روز ِ درگذشت شاعر ِ پيشروي ايراني، فروغ فرخ‌زاد گرامي باد. فروغ در روز بيست و چهارم بهمن ماه ۱۳۴۵ در يك سانحه رانندگي درگذشت و در گورستان ظهيرالدوله به خاك سپرده شد!

دلم گرفته است
دلم گرفته است
به ايوان مي روم و انگشتانم را
بر پوست كشيده شب مي كشم
چراغهاي رابطه تاريكند
چراغهاي رابطه تاريكند
كسي مرا به آفتاب
معرفي نخواهد كرد
كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردني است
خلاصه‌اي از فعاليت‌هاي اين شاعر توانمند ايراني را در اينجا بخوانيد!

چند سوال

2005-02-05T13:16:00.000+03:30

اين روز ها بحث های زيادی در مورد احتمال حمله آمريکا به ايران در جريان است. خيلی ها معتقدند که اين قضيه شوخی ای بيش نيست، بعضی ها معتقدند احتمال حمله بسيار زياد است و بسياری هم اعتقاد دارند آمريکا تنها به بعضی از هدف های از پيش تعيين شده حمله خواهد کرد که ايران ديگر نتواند سلاح کشتار جمعی توليد کند.

در ايده آل ترين وضعيت (به عقيده خيلی ها متاسفانه) آمريکا به ايران حمله می کند و ايران را از شر حکومت ديکتاتوری فعلی آزاد می کند. سوالی که من اين جا دارم، گذشته از قضيه حمله و آمريکا و غيره، اين است که بعد از به وجود آمدن اين ايده آل چه خواهد شد؟ تصور کنيم که تا هفته ديگر تمام اعضای حکومت ايران توسط ارتش آمريکا دستگير شده اند. ما چه خواهيم کرد؟ اوضاع ايران به چه شکلی در خواهد آمد؟

دليل اينکه اين سوال را می کنم فرای احتمال حمله آمريکاست. خيلی وقت است که اين سوال برايم پيش آمده که اگر حکومت فعلی به نحوی از هم پاشيد، وضعيت سياسی ايران به چه شکلی در ميايد و ما بايد چه کنيم؟ با اين همه چند دستگی سياسی و اختلاف چگونه می توانيم به دموکراسی برسيم؟

بعضی وقت ها که نوشته های هواداران احزاب سياسی مختلفی که به عنوان اپوزوسيون فعاليت می کنند را در اينترنت می خوانم و برخوردهايی که با مخالفانشان می کنند، مو به تنم سيخ می شود و فکر می کنم با وجود اين همه دشمنی و ناهماهنگی، چگونه می توانيم به آينده اميدوار باشيم؟

گاهی فکر می کنم، شايد دليل اينکه در طول اين همه سال هيچ کس نتوانسته تغييری در وضعيت موجود ايجاد کند، همين نا هماهنگی ها و اختلافات است. و باز فکر می کنم اگر همين حکومت ديکتاتوری فعلی از هم بپاشد، هرج و مرجی خواهد شد که ما را به هيچ کجايی نخواهد رساند.

به خاطر همه اين فکر ها، گاهی به شک می افتم که آيا همين مسيری که جنبش اصلاح طلبی دانشجويان دنبال کرده بود (همون دوم خرداد اسمشو نبر!) بهترين راه نبود؟ اينکه تغييرات در درون سيستم و به صورت پله پله انجام می شد؟ می دانم که آن جنبش هم به جايی نرسيد و خيلی زود سرکوب شد، ولی باز فکر می کنم اگر جامعه بين المللی از اين جنبش حمايت بيشتری می کرد، و حکومت آقای بوش هم به جای بستن قراردادهای اقتصادی پشت پرده با حکومت ايران از اين جنبش حمايت می کرد، تغييرات زيادی می توانست انجام بگيرد.

ادامه دارد...

پ.ن. سیستم نظرخواهی به علت تعمیرات در هالو اسکن فعلا" خراب است.

با هم مهربانتر باشيم

2005-02-03T07:03:00.000+03:30

همه از ضرورت اتحاد می گوئيم ٫ ولی در عمل روز به روز ازهم دورتر ميشويم .به جای پيدا کردن نقاط مشترک ٫ به دنبال نقاط ضعف طرف مقابل هستيم . آنچه که مسلم است در اين ميان برد اصلی با حاکمان جمهوری اسلامی است که با دامن زدن به اين اختلافات مخالفان خود را در جبهه های ديگری مشغول کرده و خود با خيال آسوده به غارت و چپاول مردم و منابع ملی ايران می پردازند .
يکی از این مسائل تفرقه برانگيز کنايه ها و زخم زبان هائی است که از سوی بعضی از ايرانيان داخل و خارج کشور نسبت به هم گفته و شنيده ميشود .
عده ای از ایرانیان داخل می گویند ٫ شما خارج نشین ها از حال ما چه خبر دارید ٫ ما که با پوست و گوشتمان داریم مشکلات را در اینجا تحمل می کنیم ٫ بیرون گود نشسته اید و می گید لنگش کن ٫ یا منتظرید تا آب از آب تکون بخوره بعد از اینکه ما هزینه ها رو دادیم بیائید و از نعماتش استفاده کنید ٫ و ...
بعضي از ایرانیان خارج کشور هم میگو یند ٫این مردم حق شونه ٫ مردمی که هر بلائی سرشون میارن بازهم جیک شون در نمیاد لیاقت بهتر از اینها رو ندارن ٫ و ...
در جواب گروه اول باید گفت ٫ خوب با این استدلال شما هیچ مردی هم نباید از حقوق زنان دفاع کند چون خودش که با پوست و گوشتش آنچه را که بر زنان میرود نمتواند حس کند .هیچکس نباید برای حمایت از کودکان تلاش کند باز به همان دلیل ٫ حمایت از حیوانات به همچنین ٫ و اصولا فعالیت های بشر دوستانه کلا بی معنی می شوند .
از گروه دوم هم باید پرسید آیا در کشورهای دموکراتیکی که شما زندگی می کنید ٫ اگر قوانین انسانی و برطبق موازین حقوق بشر وجود نداشتند ٫ اگر قانون یکسان و برای همگان حکومت نمی کرد ٫ اگر در آنجا هم مردم مجبور بودند برای هر حرکت اعتراضی هزینه هائی که مردم ایران در چنین مواردی متحمل میشوند بپردازند ٫ باز هم اینطور آگاهانه اعتراض می کردند ؟
من شخصا خارج نشینی را که به هر حال دغدغه حقوق انسانی و اجتماعی هموطنان و مصالح ملی کشورش را در سر دارد به داخل نشینی که به هر ساز این حکومت می رقصد و صد رنگ عوض می کند تا او نیز سهمی از این خوان نعمت ببرد و تمام نگرانی اش این است که مبادا تحولی شود و در این میان سرمایه و موقعیت شغلی و غیره و غیره اش به خطر بیافتد ترجیح میدهم .
همینطور داخل نشینی را که با تمام خطراتی که برای خودش و خانواده اش وجود دارد اما همچنان و در حد توان اعتراض و مبارزه می کند ٫ به خارج نشینی که با چند سال زندگی در کشوری دموکراتیک ٫ خود را تافته جدا بافته می داند و بدون در نظر گرفتن شرایطی که بر مردم ایران تحمیل میشود ٫ آنان را لایق بهتر از این نمی داند ٫ ترجیح می دهم .
مسلما این بحث از هر دو طرف ابعاد وسیع تری دارد ولی من در اینجا فقط به نمونه ای از آنها اشاره کردم .مهم این نیست که ما کجا هستیم ٫ خارج نشینیم یا داخل نشین ٫ مهم این است که هریک از ما چگونه فکر و عمل می کنیم . بیائیم با این عبارات کلی همدیگر را نیازاریم ٫ با هم مهربانتر باشیم .
نقاط مشترک را پیدا کنیم ٫ آنها را تقویت کنیم ٫ به هم بپیوندیم .

در اینجا هم بحث های جالبی در مورد تجربيات بعضی از خارج نشینان در مورد کوچ و مهاجرت جريان دارد .

پ.ن. اين هم مطلبی از هاله نازنين در ارتباط با اين موضوع .

2005-01-31T01:18:00.000+03:30

امشب در بخش خبر ساعت ۲۱ تلویزیون جمهوری اسلامی خبری پخش شد مبنی بر دستگيری ۲۷ نفر در پارتی‌های شبانه. چند روز قبل هم که من برای ديدن يک تئاتر آلمانی در جشنواره فجر به تئاتر شهر رفته بودم، بعد از مدت‌ها دوباره چشمم به جمال خواهران به اصطلاح زينب کماندو روشن شد که به حجاب خانم‌ها بند کرده بودند و حتی از ورود يکی دو نفر به سالن جلوگيری کردند.

***

يکی از تئوری‌هايی که برخی از افرادی که در زمينه‌ی جامعه‌شناسی سياسی در ايران صاحب‌نظرند مطرح می‌کردند اين بود که با آمدن نو محافظه‌کارانی نظير حداد عادل و طيف آبادگران آزادی‌های فردی و اجتماعی نه تنها کم نمی‌شود بلکه به‌خاطر عقلانيت اين طيف به منظور حفظ منافع‌شان چه بسا افزايش نيز بيابد.

اما ماجرا به‌نظر نمی‌رسد اين‌گونه پيش رفته باشد. آن‌چه بعد از روی کار آمدن مجلس هفتم تا به حال شاهد آن بوده‌ايم هر چه بيشتر محدود شدن همين ته‌مانده آزادی‌های فردی و اجتماعی‌مان بوده است.

ظاهرا جريان موسوم به راست و حتی طيف نو محافظه‌کارشان يا نمی‌‌خواهد و يا حتی اگر به خاطر منافعش مصلحتا بخواهد، نمی‌تواند با شاخه‌ی افراطی‌تر راست و جريانات تندرويی مثل انصار يا ليدرهايی مثل جنتی و مصباح که يکسره خواهان هرچه بيشتر بستن فضای جامعه هستند مقابله کند و به نظر می‌رسد چشم‌انداز پيش‌روی ايران در يکی دو سال آينده تحديد و تهديد هر چه بيشتر آزادی‌های فردی و اجتماعی را نشان دهد.

البته اين نکته را نيز فراموش نکنيم که با توجه به هزينه‌ی اجتماعی بالای بستن فضای جامعه و انزجار گسترده‌ی مردم نسبت به اين گونه حرکات از يک طرف و فشار هرچه بيشتر سازمان‌های مدافع حقوق بشر و کشورهای اروپايی و آمريکا در صورت نقض بيشتر آزادی‌های اجتماعی و فردی و اعمال تحريم‌های گسترده‌تر از جانب آن‌ها از طرف ديگر، باعث خواهد شد که حکومت سياست سرکوب و محدودسازی خود را با احتياط بيشتری به کار برد.

«مرگ در تهران»

2005-01-28T21:19:00.000+03:30

..همينطور که کانالهای تلويزيون رو پشت هم عوض مي کردم، رسيدم به گزارشی در مورد ايران. يک مصاحبه بود با فروهر ها، تا اون روز حتی اونها رو نديده بودم و فقط اسمی ازشون به گوشم خورده بود. صحبت جالبی بود، و شاید نیم ساعتی طول کشید، وقتی مصاحبه با اونها تموم شد، گفته شد که این گزارش مربوط به چند هفته پیش است و این دو اکنون در خانه خود به قتل رسیده اند! و صحنه هایی از تشییع جنازه اونها رو نشان داد. این خبر غیر منتظره ‌که در آخر گزارش داده شد ، کاملا شوک آور و غیر قابل باور بود. نميدونم که نوع صحبت کردن جذاب اونها (شخصيت کاريزماتيکی که در گزارش پايين بهشون نسبت داده ميشه، از نظر من واقعا حقيقت داره) بود، يا شوکه شدن از شنيدن ناگهانی خبر مرگ اونها ، که من رو نسبت به فروهرها حساستر کرد. امروز شنيدم که در مورد اونها فيلم مستندی ساخته شده که در تلويزيون آلمان به نمايش در مياد. گزارش زير رو که در مورد اين فيلم و گفتگو با سازنده اش هست از راديو صدای آلمان اينجا ميگذارم برای کسانی که شايد به خاطر فيلتر نميتونن به سايت سر بزنن، اين رو هم اضافه ميکنم که اين فيلم درسته که در باره فروهر هاست، ولی مخصوص اونها نيست و اميدوارم صدای همه کسانی باشه که به خاطر عقيده يا قلمشون قربانی شدن.

از راديو صدای آلمان:

«مرگ در تهران» نام فيلم مستندى‌ست ساخته‌ى «توماس گيفر» پيرامون قتل سياسى پروانه و داريوش فروهر، دوشخصيت پيشتاز جنبش دمكراسى ايران. اين فيلم در ۳۱ ژانويه ۲۰۰۵ از شبكه‌ى تلويزيون WDR در آلمان در ساعت ۲۲:۳۰ دقيقه پخش خواهد شد. گفتگوهايى با توماس گيفر و پرستو فروهر پيرامون اين فيلم مستند.

در پاييز ۱۳۷۷ پروانه و داريوش فروهر از رهبران حزب ملت ايران در خانه خود در شهر تهران بدست مأموران سازمان اطلاعات و امنيت جمهورى اسلامى بطرز فجيع و سبعى به قتل رسيدند. قتل فروهرها در كنار قتل شمارى ديگر از نويسندگان دگرانديش موج خشم ايرانيان داخل و خارج از كشور را برانگيخت و افكار عمومى جهان را متوجه آن ساخت كه حكومت جمهورى اسلامى با شهروندانش چگونه رفتار مى‌كند.

هم‌اكنون بيش از شش سال از اين رويداد دهشتناك مى‌گذرد و تاكنون پرونده قضايى اين قتل‌ها به فرجامى نرسيده و ناصر زرافشان، وكيل خانواده‌هاى قربانيان قتل‌هاى زنجيره‌اى در زندان بسر مى‌برد و پرونده مختومه اعلام شده، بى آنكه عاملان به مكافات خود رسند و ريشه‌هاى اين جنايات بطور علنى افشا گردند.

در اين ميان فيلمساز آلمانى ساكن برلين «توماس گيفر» فيلم مستندى از فروهرها و قتل سياسى آنها ساخته است. اين فيلم قرار است از شبكه سوم تلويزيون آلمان WDR روز دوشنبه ۳۱ ژانويه در ساعت ۲۲ و ۳۰ دقيقه به وقت آلمان پخش شود. توماس گيفر تنها چند هفته پيش از قتل فروها با ايشان در تهران ملاقات و گفتگو كرده بود. آشنايى نزديك اين فيلمساز آلمانى با اين دو شخصيت نهضت ملى خود انگيزه‌اى بود تا او دست به ساختن چنين فيلمى بزند. وى در اينباره مى‌گويد:

”در وهله‌ى اول انگيزه شخصى من باعث ساختن اين فيلم شد. شما اين تصور را بكنيد كه با دو انسان ارزشمند آشنا مى‌شويد، با آنها مصاحبه مى‌كنيد، كسانى كه واقعا شخصيت‌هايى كاريزماتيكى بودند كه آدمى را تحت تأثير قرار مى‌دادند، و سپس دو سه هفته بعد مى‌شنويد كه اين دو نفر بطرز بسيار فجيع و جنايتبارى در خانه‌شان به قتل رسيده‌اند. اين البته انگيزه شخصى من بود، ولى انگيزه‌ى شخصى براى ساختن اين فيلم كافى نبوده است. مهم‌تر انگيزه سياسى است. ما كم و زياد درباره تروريسم و بنيادگرايى اسلامى حرف مى‌زنيم، ولى اين مفاهيم كمابيش در زندگى روزمره به شعارهايى توخالى نزول كرده‌اند. در حاليكه در اينجا من امكان و فرصت آن را داشتم، بدين نوع از تروريسم با دقت ديگرى روبرو شوم."

گيفر مى‌افزايد:

"در ايران متوجه شدم كه به اين سادگى كه فكر مى‌كردم نيست. در اين كشور جناح‌هاى مختلفى وجود دارند. منافع گروه‌هاى گوناگونى در ميان است. و نمادهاى خير و شر را در هر گوشه‌اى مى‌توان يافت. متوجه شدم كه با ساختن اين فيلم نگاه دقيق‌تر بر اين واقعه‌ى دهشتناك را امكانپذير سازم و كار روشنگرانه‌اى را به انجام رسانده باشم.

انگيزه سوم كه بسيار مهم است، پرستو فروهر، دختر دو قربانى اين توطئه بوده كه با او پس از مصاحبه با فروهرها و پس از قتل‌ها آشنا شدم. او براى من همانند زن شجاعى است كه تسليم سرنوشت نمى‌شود و از اين رو بسيارى قدرت و مقاومت وى را برنمى‌تابند. در او خصلتى كهن نهفته است، از سيره‌ى تراژدى‌هاى يونانى. يكبار گفته بود: ”من بيوه‌ى والدينم هستم ... من نه بدنبال انتقام كه در پى عدالتم”. پرستو فروهر زنى است كه انسان را تحت تأثير قرار مىدهد. وقتى ما از اسلام صحبت مى‌كنيم و بويژه وقتى موضوع زنان در ميان باشد، تصويرى منفى از اسلام داريم، آنگاه بايد گفت كه زنانى از سيره‌ى پرستو فروهر نيز بخشى از فرهنگ اسلامى هستند.”

گيفر با تقدير از دوستان فروهرها كه با شهامت و صراحت در برابر دوربين سخن گفتند، مردم ايران را سخت علاقمند به مسائل سياسى دريافته است:

”مشكل عمده‌اى كه من در اين جامعه متوجه آن شدم، فضاى يأس و سرخوردگى حاكم بر مردم بود. ديگر آن شور و شعفى كه با انتخاب محمد خاتمى در مردم ايجاد شد، بكلى نقش بر آب شده و شوراى نگهبان ديگر نقاب از چهره‌اش انداخته و به صراحت نشان مى‌دهد كه فضاى دمكراسى در اين نظام را برنمى‌تابد. گروهاى مردم به نظر مى‌آيد كه هر يك خود را به گوشه‌اى‌ امن رسانده‌‌اند تا ببينند چگونه مى‌توانند وجود اين نظام را به نوعى تحمل كنند. به نظر من تهديداتى همانند حمله‌ى آمريكا به ايران تنها بسود نيروهاى محافظه‌كار و ضددمكراسى تمام خواهد شد، نيروهايى كه در اين تهديدها حقانيت‌شان را تأييد شده مى‌بينند."

”من متأسفانه نتوانستم با تمام كسانى كه مايل بودم گفتگو داشته باشم، بلكه تنها با افرادى توانستم تماس بگيرم كه در جبهه‌ى خوب‌ها هستند. هر يك از دوستان فروهرها بى هر نوع درنگى حاضر بودند جلوى دوربين ظاهر شوند، ولى در جبهه مقابل نتوانستم با افرادى كه مى‌خواستم تماس حاصل كنم. مى‌خواستم با رئيس قوه قضاييه گفتگو كنم كه از اين كار امتناع كرد و يا با قضات و وكلا مصاحبه كنم كه پرونده‌ى فروها را در دست بررسى داشتند، ولى موفق نشدم. طبيعتا اين شفافيتى كه از جامعه اروپايى مى‌شناسيم را متأسفانه نمى‌شد در آنجا يافت."

خانم پرستو فروهر پيرامون اينكه اين فيلم چه پيامى را مى‌توانسته براى مردم ايران و جهان داشته باشد، گفت:

”آنچه كه شخصا برایم مهم است، اين است كه از طريق تلاش‌هايى مانند اين فيلم، كه عليرغم شرايط پراختناق حاكم بر جامعه‌ى ايران كه من در سفر آخرى كه (در آذرماه ۸۳) به ايران داشتم و شاهد آن بودم، كه تا مغز استخوان مى‌شد سوز سردى را كه در آنجا مى‌وزد را احساس كرد، عليرغم اين مى‌تواند تصويرى از اميدها و دردهاى جامعه‌ى ما را به افكار عمومى و جوامع اروپايى منتقل بكند و بهرصورت نهيبى بزند به فراموشى نسبت به چنين فجايعى كه در جامعه‌ى ما پيش آمده و اگر شرايط چنين ادامه يابد، مسلما آخرين آن نيز نبوده و نخواهد بود. پيام اين فيلم جلوگيرى از انفعال ايرانيان است و ديگرانى كه بهرشكلى خود را در حركت مردم ايران بسوى دمكراسى و حقوق بشر همگام مى‌دانند”.

پرستو فروهر پيرامون به فرجام پرونده قضايى قتل‌ها در نظام جمهورى اسلامى اميدى نمى‌بيند:

”پرونده‌اى كه خانواده‌ى تمامى قربانيان قتل‌هاى سياسى از آذر ۱۳۷۷ با صبورى پيگيرى كردند، در مقابل سد دستگاه جمهورى اسلامى ايستاد و آنها پرونده را به شكل واقعا مسخره و غيرعادلانه‌اى مختومه كردند، ولى آنچه كه مهم است، در نزد افكار عمومى در ايران و در بيرون مرزهاى ايران اين پرونده باز خواهد ماند به اميد روزى كه در اين مورد و در مورد جنايت‌هاى بسيارى ديگر كه طى سال‌هاى گذشته روى‌داده ، عدالت اجرا گردد.”

داود خدابخش

2005-01-27T22:37:00.000+03:30

کمیته دانشجوئی دفاع از زندانیان سیاسی

تاریخ: 5/11/83

شماره: 2005-20

اعتصاب غذای گسترده زندانیان سیاسی در

زندان رجائی شهر در اعتراض به عدم تفکیک جرایم

امروز دوشنبه 5 بهمن ما 83، 6 نفر از زندانیان سیاسی در اعتراض به عدم تفکیک جرایم و اجرای طرح طبقه بندی زندانیان و زندان ها دست به اعتصاب غذا زدند. بینا داراب زند، ارژنگ داوودی، حجت زمانی، مهرداد لهراسبی، فرزاد حمیدی و جعفر اقدامی که در بندهای جدای از هم نگهداری می شوند در یک اقدام هماهنگ در زندان رجائی شهر کرج این اعتصاب گسترده را شکل داده اند.

زندان رجائی شهر کرج از جمله زندان هایی محسوب می شود که برای زیر فشار گذاشتن زندانیان سیاسی از آن استفاده می شود. این زندان اعدام های سال 67 را به خود دیده است. در زندان رجائی شهر کرج بهداشت و نظم در هیچ اولویتی قرار نگرفته است و زندانیانی در این مکان دوران حبس خود را سپری می کنند که دست به عمل مجرمانه عمدی زده باشند. از این رو قاتلان عمدی و اشرار نیز به این زندان منتقل می شوند. گفته می شود در اکثر بند های این زندان خرید و فروش مواد مخدر و تجاوز به جوان های کم سن و سال و ضعیف که توان دفاع از خود ندارند به سهولت انجام می پذیرد و رژیم از انتقال زندانیان سیاسی به این مکان هدفی جز شکنجه روحی و وادار کردن آنها به عقب نشینی از مواضع خود ندارد.

گفتنی است در طی روزهای گذشته مسئولین قوه قضائیه به دفعات اعلام کرده اند، زندان رجائی شهر در طرح طبقه بندی زندان ها برای قاتلان و زندانیانی با جرایم عمدی در نظر گرفته شده و برای زندانیان امنیتی( سیاسی ) زندان اوین در نظر گرفته شده است.

بینا داراب زند، ارژنگ داوودی، حجت زمانی، مهرداد لهراسبی، فرزاد حمیدی و جعفر اقدامی که در اعتراض به عدم تفکیک جرایم و اجرای طرح طبقه بندی زندانیان دست به اعتصاب غذا زده اند همچنین با اعتصاب غذای خود ، نقض حقوق بشر و سرکوب مطبوعات و دانشجویان را محکوم نموده و خواستار اجرای کامل مفاد اعلامیه جهانی حقوق بشر در ایران هستند.

بینا داراب زند و ارژنگ داودی، به تازه گی از سوی شعبه 26 دادگاه انقلاب به حبس های سنگین محکوم شده و سپس از زندان اوین به بهانه ملاقات با خانواده، به زندان رجائی شهر در کرج منتقل شده اند.

رژیم روز به روز سرکوب آزادیخواهان و فعالان حقوق بشر را گسترش می دهد و آنها را در زندان های انفرادی و طویل المدت زیر فشارهای روحی روانی و بعضا شکنجه جسمی قرار می دهد و پس از آنکه چاره ای جز نگهداری آنها در زندان نمی بیند لذا از زندان های خطرناک و غیر بهداشتی برای نگهداری آنها استفاده می نماید.

کمیته دانشجوئی دفاع از زندانیان سیاسی

komitedefa@yahoo.com

سال ِ بلوا

2005-01-25T13:06:00.000+03:30

سال، "سال ِ بلوا" بود و جمعي گرفتار،
جهدي كرديم و ورق برگشت!
مدتي گذشت،
و زمان چهار بار نواخت،
-شايد هم سه بار، چه فرق دارد -
هلهله اي به ناگاه درگرفت
چندان كه، مردمان ِ مان فراخ گشت،
و ما به سهولت ِ لغزش ِ برگي، لغزيديم!
تنها زخمه ي زخميان بود
و اميدهاي ياس آلوده مان
كه ما را باژگون نكرد.
آري،
باز بي قرارايم و دل تنگ،
سال، "سال ِ بلوا"ست و جمعي گرفتار،
و زين سان بار بسيار،
و ما هم چنان، چشم دوخته بر در مانديم!
داريوش.ش
6/11/83

شورای نگهبان و رياست‌جمهوری زنان

2005-01-24T14:31:00.000+03:30

چند روز قبل، غلام‌حسين الهام؛ سخنگوی شورای نگهبان؛ اعلام کرد زنانی که دارای صلاحيت‌های لازم باشند، می‌توانند کانديدای رياست‌جمهوری شوند.

با توجه به این‌که تا همين چند ماه پيش، شورای نگهبان مخالف کاندیدا شدن زنان برای انتخابات رياست‌جمهوری بود؛ ( سخن‌گوی شورای نگهبان، اوايل آبان ماه گفته بود برداشت شورا از واژه‌ی "رجل" در اصل 115 قانون اساسی جمهوری اسلامی، تا کنون به معنای جنس مرد بوده است.) اين تغيير تصميم سوال برانگيز است.

از آن‌جا که بعيد است در اين چند ماهه تحول فکری خاصی در اعضای شورای نگهبان رخ داده‌ باشد، به‌نظر می‌رسد علت اين تغيیر تصميم را بايد در سياست‌های کلی حکومت به‌منظور ترغيب هر چه بيشتر مردم برای شرکت در انتخابات رياست‌جمهوری دانست.

بعد از انتخابات سال گذشته‌ی مجلس که بنا به اعلام رسمی خود حکومت، منجر به شرکت تقريبا ۵۰ درصدی مردم در کل کشور و شرکت حدودا ۲۰ درصدی مردم در شهرهای بزرگ شد و با توجه به اين‌که در انتخابات مجلس يکی از دلايل مهم رای دادن، گرايشات قومی و قبيله‌ای است و چنين مسئله‌ای در انتخابات رياست‌جمهوری وجود ندارد؛ ظاهرا نظام جمهوری اسلامی مصمم است با دادن هرگونه امتيازهای مقطعی، در درجه‌ی اول انگيزه‌ی مردم را برای حضور در انتخابات بيشتر کند و در درجه‌ی دوم يک چهره‌ی دموکراتيک حداقلی به خود بگيرد.

علی‌رغم تمامی اين حرف‌ها، بعيد به‌نظر می‌رسد که در هنگام انتخابات، شورای نگهبان صلاحيت هيچ‌کدام از زنانی را که برای انتخابات کانديدا شده‌اند را تائيد کند. دقت کنيد که که در صحبت‌های سخن‌گوی شورای نگهبان تنها اشاره شده که زنان می‌توانند برای انتخابات کانديدا شوند که چنين امری در تمام دوره‌های گذشته نيز اتفاق افتاد بود، اما اين‌که صلاحيت يکی از زنان کانديدا تائيد شود تا به حال در جمهوری اسلامی اتفاق نيفتاده و به احتمال زياد در اين دوره نيز نمی‌افتد!

اما حتی اگر جمهوری اسلامی صلاحيت يک يا چند تن از کانديداهای زن را تائيد کند، اين امر تنها به معنای آن است که حکومت از ترس از دست ندادن حداقل مشروعيت سياسی‌اش مجبور شده از برخی اصولش عقب‌نشينی کند و اين مسئله برای جنبش اصلاحات ايران گامی به پيش است و بايد از آن استقبال کرد.

2005-01-23T11:42:00.000+03:30

ديروز تماشاچي يکي از اين اجتماعات ضد جنگ بودم. از همين اجتماعات معترض که گرما و سرما سرشان نمي‌شود و هميشه آماده‌اند که به خاطر صلح جمع بشوند و فرياد بزنند و سخنراني کنند و درست به همين دليل قابل تحسينند.
روي پلاکاردي که در دست داشتند جمله جالب توجهي به چشمم خورد. ترجمه فارسي‌اش تقريبا اين است :
سکوت هرگز امنيت کسي را تامين نمي‌کند.

کانون وبلاگ نویسان ایران خواستار آزادی فوری و بدون قید وشرط آرش سيگارچی است

2005-01-22T19:35:00.000+03:30

هنوز رسوایی شکنجه‌ی وب‌لاگ‌نويسان و اعتراف‌گرفتن از آن‌ها در جريان است که روزنامه‌نگار و وب‌لاگ‌نويس ديگری دستگير شد.

آرش سيگارچی سردبير روزنامه‌ی "گيلان امروز" و نويسنده‌ی وب‌لاگ "پنجره‌ي التهاب" به جرم آزادانديشی دستگير و روانه‌ی زندان لاکان رشت شد. به دليل مستقل و غيرحکومتی بودن او پوشش خبری وسيعی در موردش صورت نگرفته است.

کانون وب‌لاگ‌نويسان ايران ضمن محکوم کردن دستگيری و زندانی شدن آرش سيگارچی نسبت به سرنوشت مجتبا سميعی‌نژاد هم ابراز نگرانی می‌کند و خواهان آزادی هر چه سريع‌تر ايشان و ساير زندانيان سياسی به‌خصوص روزنامه‌نگاران و وب‌لاگ‌نويسان دربند است.

از تمام وب‌لاگ‌نويسانی که به آزادی انديشه بها می‌دهند تقاضا می‌کنيم وب‌لاگ خود را محلی برای اعتراض به دستگيری وب‌لاگ‌نويسان کنند. دستگيری هر وب‌لاگ‌نويس بايد موجب گشودن جبهه‌ی جديدی برای دفاع از آزادی بيان و يورش به دشمنان و محدودکننده‌گان اين آزادی باشد.

کانون وب‌لاگ‌نويسان ايران (پن‌لاگ)

پ.ن. خواهش میکنم اگر برای آزادی بیان در ایران ارزش قائل هستید در وبلاگهاتون به این دستگیری و دستگیریهای دیگر از این قبیل اعتراض کنید.

2005-01-20T23:00:00.000+03:30

اگرفرض کنيم پاسخ شما تعيين کننده باشد، پاسختان به اين مطلب چه خواهد بود؟
آيا بايد به خواسته‏های ملی‏گرايانه احترام گذاشت يا برای حفظ "کشور پهناور" به آنها بی‏اعتنايی کرد؟

پ.ن: در اين نوشته که به اون لينک دادم "جمهوری فدرال" به عنوان آلترناتيو پيشنهاد شده و نه تجزيهء کامل کشور به حکومت‏های ملی نظير اونچه در شوروی اتفاق افتاد. اما به هر حال تفکيک و فاصلهً فرهنگی بيشتر اجتناب ناپذير خواهد بود.
اگر شما هم مثل من حس کرده باشيد اين بوی تجزيه‏ و تجزيه خواهی‏ را -که می‏شود به خوبی در هوای کشور حس کرد-، شايد فکر کنيد که چه عکس‏العملی بهترين است.

جنگ زرگری؟

2005-01-20T11:38:00.000+03:30

این الدرم بلدرم های اخیر سردمداران حکومت اسلامی در مقابل آمریکا بدجوری آدم رو به یاد گردن کشی های این اواخر صدام حسین میندازه. یعنی چه بناست بشه؟

از طرفی فکر میکنم اگر آمریکائی ها نمیخواستن این اطلاعات محرمانه، که در گزارش هرش تو نیویورک تایمز به چاپ رسید، به بیرون درز کنه محال بود اینجور بشه - تنها میتونم تصور کنم اینها با نقشه این اطلاعات محرمانه رو منتشر کردند. از طرف دیگه آیا جنگولک بازی ها و شاخ و شونه کشیدنهای دولت ایران هم جزوی از همون نقشه و با توافق و هماهنگی با خود آمریکایی هاست؟ بعید به نظر نمیرسه. هر چه هست اوضاع بوی خوشی نمیدهد.

من و وب لاگ!

2005-01-18T13:22:00.001+03:30

در این مطلبم می خوام کمی از خودم و چگونگی آشنائیم با پدیده وب لاگ و وب لاگ نویسی بنویسم .
وقتی که اعتراضات مردمی در دوران انقلاب شکل گرفت منهم مثل خيلی های ديگه با اين موج همراه شدم ٫ و در بسياری از راهپيمائی ها شرکت کردم .اما خیلی زود هم از این انقلاب بریدم ٫ تقریبا چند هفته قبل از به ثمر رسیدن انقلاب !!
یادمه در یکی از آخرین راهپیمائی ها در مسیری که به سمت سید خندان می رفتیم چمعيت آنقدر زياد بود که ديگه امکان پيش روی نبود ٫ همانجا ماشين وانتی که بلندگوئی بر روی آن وصل بود و آرام در ميان جمع حرکت می کرد و شخصی از درون ماشین شعارهائی می داد که از بلند گو پخش می شد و مردم تکرار می کردند ٫ توقف کرد و روحانی جوانی از درون ماشين بيرون اومد و رفت رو ماشين ايستاد و بلندگوئی را در دست گرفت و شروع کرد به خواندن نوشته ای که در دست داشت ٫ با کمی دقت متوجه شدم که آنچه که او می خواند قطعنامه ئی بود برای راهپيمائی آنروز ٫ و مردم هم که به گمانم اکثرشان مثل من حتی صدای قرائت کننده قطعنامه را به وضوح نمی شنيدند ٫ اما در پايان هر جمله با الله و اکبر و صلوات و از اين قبيل ( که البته آنهم توسط عده ای هدايت ميشد) آنچه را که خوانده ميشد تائيد می کردند .
پس از اينکه خواندن قطعنامه به پايان رسيد ٫ جزوه هائی در بين مردم پخش شد نمی دونم که آيا به همه جمعيت از اون جزوه ها رسيد يا نه ٫ ولی اينو ميدونم که وقتی برگشتيم خونه دیدم همه کسانی که از خونه ما و همسایه ها در اون راهپيمائی شرکت داشتيم يکی از اين جزوه ها داشتیم ٫ و تازه در اونجا اون قطعنامه رو خوندم و فهميدم که هدف ما از اون راهپيمائی چی بوده !!!
البته بسياری از خواسته های ما هم در اون قطعنامه اومده بود ٫ مثل استقلال ٫ آزادی ٫ آزادی زندانیان سیاسی ولی ضمنا در همونجا نوشته شده بود که ما خواستار برقراری جمهوری اسلامی هستيم .اگر چه بارها از اين شعار ؛ استقلال ٫ آزادی ٫ جمهوری اسلامی ؛ در راهپيمائی ها استفاده شده بود ٫ اما تا آن لحظه که آن را بصورت نوشته در قطعنامه ای که عده ای از طرف ما مردم تهيه کرده بودند نديده بودم ٫ برام همون حالت شعار رو داشت و نه بيشتر !
همانجا احساس بدی بهم دست داد احساس دست آويز قرار گرفتن ٫ مورد سوءاستفاده قرارگرفتن .
اين قطعنامه را چه کسی يا چه کسانی نوشته بودند ٫ چند نفر از هزاران و در کل شاید میلونها شرکت کننده در اين راهپيمائی مثل من اصلا از وجود چنين قطعنامه ای بی اطلاع بودند ؟
همان روز در منزل کلی با افراد ديگر خانواده هم در اين مورد بحث کردم ٫ و البته هيچکس هم قانع نشد ٫ اما خود من ديگر در هيچ راهپيمائی ديگری شرکت نکردم .
البته راهپيما ئی ها ادامه پيدا کردند و انقلاب هم به ثمر رسيد اما متاسفانه خيلی زود از مسير خودش منحرف شد و خيلی زود قشر تماميت خواه مذهبی تونست قدرت را به دست بگيره و آمد آنچه که نبايد بر سر مردم و کشور ايران .
هر چه که بيشتر می گذشت و حزب الهی ها قويتر می شدند و عرصه را بر مردم تنگ تر می کردند ٫ احساس سرخوردگی و خشم بيشتری می کردم تا اينکه جمهوری اسلامی با سرکوب تدريجی آزاديخواهان و مخالفانش ديگه موقعيتش رو تقريبا تثبيت کرد و خفقان ديگری آغاز شد ٫ اينبار خيلی شديد تر از زمان شاه ٫ اگر در آنزمان خفقان سياسی بر کشور حاکم بود ٫ حالا خفقان سياسی و اجتماعی حاکم شده بود و مذهبی ها حتی آزادی های شخصی و خصوصی مردم را هم می خواستن کنترل کنند و البته جنگ هم که مزيد بر علت بود و خلاصه ديگه هوائی برای نفس کشيدن نمونده بود ٫ احساس شکست و سرخوردگی عجيبی می کردم و خشمم روز به روز نسبت به نا آگاهی خودمون و خبرگان سياسی دگرانديش (غير مذهبی) بيشتر ميشد ٫ و این سؤال برام مطرح میشد که خوب ما نمی دونستيم آنان که می دونستند چرا کاری نکردند ؟
چرا هشدار ندادند ؟
چرا مقاومت نکردند ؟
چرا گروه های مختلف سیاسی در مقابل سرکوب گروه های دیگر سکوت کردند ؟
شش ماه اول انقلاب که هنوز شرايط انقلابی بر کشور حاکم بود و خيلی از کتابهای ممنوعه و کتابهای سياسی فراوانی چاپ يا تجديد چاپ شده بودند ٫ منکه قبل از آن اطلاع چندانی از سياست نداشتم شروع کردم به خواندن ٫ و کتابهای خيلی زيادی خريده بودم که چند ماه بعد مجبور شدم همه اونها رو خوانده و نخوانده و نيمه خوانده با چه سوز دلی بسوزونم ٫ و پس از مدتی ديگه آنچنان نا اميد و مايوس شدم که هر چيزی که ربطی به سياست پيدا می کرد حالمو بهم ميزد ٫ سياست رو دروغ و فريب ٫ و ما جهان سومی ها را بازيچه ای بيش در مقابل قدرت های بزرگ نمی ديدم .
از همان زمان با هر چه که به سياست مربوط ميشد قهر کردم ٫ ديگه روزنامه ای نخوندم ٫ ديگه به اخبار راديو وتلويزيون گوش ندادم و ديگه تا مدت ها حتی هيچ کتابی نخوندم .چند سالی به همين روز مرگی در ايران ادامه دادم تا اينکه بالاخره تونستم خودمو راضی کنم که از ايران بيام بيرون و آمدم آلمان ٫ در اينجا هم وضع بهتر از اونجا نبود ٫ با ديدن آزادی های سياسی و اجتماعی در اينجا و روحيه های شاد مردم که بخصوص در مقايسه با روحيه مردم ايران در آنزمان بيشتر هم جلب توجه می کرد بيشتر اذيت ميشدم و از درون رنج می بردم .
چرا مردم ما نبايد بتونن اينطوری زندگی کنند ؟
چرا مردم ما نبايد از اين امکانات بهره مند باشند ؟
چرا بچه های ايرانی بايد از امکاناتی که بچه های آلمانی دارند محروم باشند ؟
چرا ... ؟
تا اينکه خاتمی در انتخابات سال ۷۶ انتخاب شد و من به دلايلی که گفتم و بی اطلاعی محضم از سياست و سياست مداران حاکم بر ايران ٫ حتی اسم خاتمی را هم تا قبل از رئيس جمهور شدنش نشنيده بودم .
اما اولين باری که بعد از انتخاب خاتمی به ايران رفتم متوجه تغيير بزرگی در روحيه مردم شدم ٫ مردم اميدوار شده بودند و شور و شوق عجيبی برای تغييرات مثبت و تدريجی داشتند ٫ مطبوعات نسبتا آزاد تر شده و روزنامه های کثيری منتشر می شدند که انتقادات تندی را هم مطرح می کردند ٫ منهم از ديدن روحيه نسبتا خوب هموطنانم ٫ و از اينکه شرايط زندگی از بعضی جهات برای مردم بهتر شده خوشحال بودم ٫ اما اينهم ديری نپائيد و باز هم پس از مدتی بخصوص بعد از وقایع ۱۸ تیر ۷۸ مردم مايوس و سرخورده شدند ٫ اما وقايع ۱۸ تير تاثير عجيبی روی من گذاشت ٫ اينکه در بد ترين شرايط هم اميد را نبايد از دست داد بايد تلاش کرد ٫ بايد حرکت کرد ٫ اينبار از خودم خشمگين بودم که چه سهل و آسان خودم رو باخته بودم و از همه چيز بريده بودم ٫ از آنزمان بار ديگر به اخبار ايران و جهان حساس شدم و با دقت اخبار رو دنبال کردم تا اينکه اعتراضات دانشجوئی و وقايع خرداد ماه دوسال پيش به وقوع پيوست و من روزی در جريان دنبال کردن اخبار به وب لاگی به نام ؛ پر ؛ برخورد کردم که توسط جوان دانشجوئی از داخل کوی دانشگاه نوشته ميشد ٫ از طريق پيام هائی که برای اين وب لاگ گذاشته ميشد با وب لاگ های ديگری آشنا شدم تا اينکه بالاخره در اين ميان وب لاگ ؛ شبح ؛ رو پيدا کردم .
با خوندن اين وب لاگ و بحث هائی که در آن جريان داشت ٫ باز هم به ياد دوران انقلاب افتادم و اينکه اگر در آن زمان هم امکانات اينترنتی فعلی رو داشتيم آیا باز هم انقلاب در اين مسير قرار می گرفت ؟
و آيا حالا که چنين امکانی را داريم نبايد حداکثر استفاده از آن را هم بکنيم ؟
البته ديد امروزم با ديدی که آنزمان داشتم نسبت به وقايع انقلاب فرق کرده ٫ اما آنچه که مسلمه يکی از دلايل اساسی به بيراهه رفتن و شکست انقلاب نا آگاهی مردم ( ما ) بود و امروز هم که به دلیل سانسور و خفقان در داخل کشور و دادن اطلاعات تحریف شده توسط رسانه های دولتی باز هم اکثریت مردم در ناآکاهی به سر می برند ٫ چه چیز بهتر از امکانات وسیع اینترنتی برای روشنگری و اطلاع رسانی ؟
چمهوری اسلامی هم به خوبی به قدرت رسانه ایٍ اينترنت و وب لاگ ها و سايت های خبری اينترنتی پی برده که با تمام نيرو به مقابله با آن از طريق فيلترينگ برخاسته .اما حال که جمهوری اسلامی از بسياری جهات در شرايط بحرانی قرار داره و از طرف جوامع بين المللی تحت فشار هست مسلما در موقعيتی نيست که بتونه در مقابل اعتراضات و افشاگری های ما برای فيلترينگ مقاومت زيادی بکنه و بايد از اين موقعيت حداکثر استفاده رو بکنيم .
امروز به نوجوانی و جوانی خودم که جمهوری اسلامی از من گرفت افسوس می خورم ٫ اما تازه من یکی از خوش شانس ترین ها در میان نسل خودم بودم ٫ چون هنوز زنده ام ٫ زندانی و شکنجه نشدم ٫ عزیزی رو در جریانات انقلاب و جنگ از دست ندادم و بالاخره تونستم بر نا امیدی و یاسی که سالیان سال بر زندگی من سایه انداخته بود غلبه کنم .معتقدم که هیچگاه برای شروع دیر نیست و فقط با حرکت و تلاش میشه پیشرفت کرد .
امروز باز هم امیدوارم !

شروع

2005-01-16T10:29:00.000+03:30

این یک وبلاگ گروهی است. اعضای آن وابسته به حزب و گروههای سیاسی نیستند گرچه ممکن است از سیاست هم بگویند. هدف اما مشترک و آن آزادی برای ایران است.

نظرخواهی هم دارد. یعنی نظر خوانندگان را می پرسیم و در کنار آن تقاضا داریم رعایت اصول ارتباطات اجتماعی را بکنند. همین. هیچ قانون دیگری فعلا" نداریم.

با دوستی و مهر.

پست آزمایشی

2004-12-30T14:40:00.000+03:30

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو